yazmak istediklerim

Efes, Meryem Ana ve yine Foça

2011-09-06T11:40:00.011+03:00

Roma'yı, Vatikan'ı gezdik bayıldık. Ancak Efes'i görünce esas tarih neymiş anladık. Fazla söze gerek yok. İşte binlerce yıldan bize kalan Anfi Tiyatrosu, Kütüphanesi, Zafer Heykeli (Nike) ile antik şehirden birkaç kare..

Efes'e kadar gelip Meryem Ana'nın evini görmeden olmazdı. Bizden 1 gün sonra Bono'da gizlice gelip ziyaret etmiş hacı olmuş. Herkesin bir dileği var. Kimi tüm dünya için diliyor kimi de kendisi için. Biz de dileklerimizi diledik, suyundan içtik, huzur bulduk. Son olarak Meryem Ana bilekliği ve nazar boncuklu bilekliğimin ultra über birlikteliği: best of both worlds :)

Eski Foça'da bir akşam kahvesi, Kale Cafe'nin renkleri ve tabi ki yakamoz.

Tatil güzel şey

2011-09-06T11:04:00.018+03:00

Bu sene bayram tatilinden yana şanslıydık. Köprüledik 9 full gün tatilledik. 9 günün 9unda da denize girerek Haziran ve Temmuz'un acısını çıkarttık.

Tatilin benim için en eğlenceli yanı ise yeni keşfettiğim iphone dünyası(applications) oldu. Hele de instagram! Sayesinde bloga yeni birşeyler koymak için motivasyonum oldu. İşte tatil boyu çekiğim fotolarla bir tatil-fotoromanı :)

Sırasıyla; İzmir-Aydın yolundan Çeşme'ye doğru gidişimiz - Güneşle yarış.
Çeşme Marina'da Tuval restoran'ın kuşları/çiçekleri.
Marina'da tekneler.
Marina-Babylon'un önündeki pempe at figürü.

Çeşme-Ilıca: Sahilde tekneler ve muhteşem kumuyla "Törkiş Maldiv" Ilıca plajı

Foça-Club Makarel: akvaryum gibi buz gibi bir deniz, iyi müzik, temiz bir sahil, zeytin ağaçları gölgesi, kalabalıktan uzak tam dinlenme ve huzur mekanı

Geçmiş zaman olur ki

2011-09-06T10:54:00.003+03:00

Sene 2003, ABD'de yaşıyorum, yeni bir grup çıkmış ve hemen Güleser'e cdsini yapıp yollamışım "mutlaka dinle, beğeneceksin" diye :) Odasını düzenlerken bulmuş. İyi ki buldu, hatırladık.

Eğlencelik

2011-06-06T14:58:00.005+03:00

Kadın&Erkek üzerine çok güldüğüm bazı tweetler. Ne yazık ki fwd bir emailden okudum, kime aitler bilmiyorum. Kusura bakılmasın amaa aaa :)

Erkekte dekolte cüzdandır; ne kadar açarsan o kadar talep görürsün.

Bir kadın sizi zekasıyla milyarder yapabilir,tabi trilyonerseniz!

Makyaj; kadınların karıncalı olan görüntülerini full hd yapma sanatıdır.

Erkek bluetooth gibidir yanındayken bağlıdır. Uzaklaşınca yeni aygıt arar. Kadın wireless gibidir, hepsini görür en güçlüsüne bağlanır.

Bir kadın ağlıyorsa yanına yaklaş, saçlarını okşa, gözlerine bak ve de ki; "mangoda indirim varmış".

Bu arada bende twitterdayım, takip etmek isterseniz:
twitter.com/gurlfromipanema

Tatil ve dönüşü

2011-06-06T14:43:00.002+03:00

Tatil sendromuna girmemek için yapılacak en güzel şey tatilden hiç geri dönmemek. Gittik döndük, jet lag olduk, uyuduk uyandık, sendroma girdik, ofise geldik, emaillere baktık, hayat devam ediyor, hemen sanki hiç gitmemiş gibi işe daldık. Zorlu ve üzüntülü geçen Şubat-Mart’tan sonra Mayıs’daki ABD seyahatimiz iyi geldi. Türkiye’den, rutinden günlük işlerin uzaklaşıp hayata La Jolla’dan bakmakla biraz şarj olduk, enerji topladık. Şimdi hayata kaldığımız yerden devam. San Diego’da kaldığımız süre boyunca dayımlarda kaldık. Onlar da La Jolla’da oturduğundan bizde burayı çok sevdiğimizden genelde La Jolla’da takıldık. Kah Sandy ve Sugar’ı gezdirdik, kah Cove’da manzaraya baktık, kah Living Room’da kahvemizi yudumladık, kısaca hep La Jolla’daydık. Hatta şampiyonluk turuna bile çıktık. Fotolar ve detayları yavaş yavaş post edeceğim. Uzun zaman sonra yazmak içimden gelmişken hemen 1-2 satır yazayım dedim. Sanırım entrysi bol bir yaz olacak. Yazasım var a dostlar :)

Ergin Işık

2011-06-06T14:36:00.002+03:00

Neşesi, muzipliği, esprileri, babacanlığı, rakı keyfi ile geldi geçti dünyadan. Çok sevgili kayınpederim mekanın cennet olsun, seni sık sık sevgiyle ve özlemle anıyoruz.

Kalpten kalbe :)

2011-02-14T20:06:00.008+02:00

Bir Sevgililer Günü böyle geçti.. Gündüz ofise çiçeğim geldi. Kalp şekilinde :)

Haftaiçi olduğundan yemeği evde yiyelim dedik. Pizza söyledik, kalp şeklinde :)

Yemek sonrası kociş süpriz yaptı, kurabiye almış onu verdi. O da kalp şeklinde :)

Herkese sevgi dolu günler :)

Kar, Şubat ve Moskova

2011-02-01T11:36:00.006+02:00

Yeni senenin ilk karı bu sabah itibariyle İstanbul'a düştü. Yeni sene diyoruz ama %8,33ü bitti, kaldı %91,66 yani 11 ay.

Yine aylardan Şubat yine bir Moskova fuarı... haftaya -10 derecede Moskova'da fuardayım, beklerim :)

Moskova demişken bu blogu tavsiye etmeden edeceyeceğim. Güzel resimler ve şehir hakkında bilgiler var. Seyahat etmeden mutlaka göz atın. http://moscowdailyshot.blogspot.com/

Resim: Moscow Daily Photos sitesinden 31.01.2011 - Sunset at Park Pobedy (Pobedy Parkında günbatımı)

Az gittim uz gittim

2010-11-23T10:17:00.003+02:00

İnsan bir defa yazmayı bıraktı mı, başlaması ne zor oluyor. Sürekli blog tuttuğum zaman aklıma ne gelirse kimi zaman saçma bile olsa yazmışım. Ama şimdi ara verince “nerden başlasam, nasıl anlatsam” durumu yaşıyorum.

Beklediğim ilham bu sabah THY Miles&Smiles ekstresiyle geldi. Ekstrede “son 12 ayda topladığınız miller” diye bir bilgi var, toplamı yaklaşık 16000 mil. 16000 mil yaklaşık 26000 km.

Karşılaştırmak için şu bilgilere ulaştım:

Ekvator çapı 12756 km.

Kutuplar arası çap 12713 km.

Ekvator çevresi ise 40075 km.

Buna göre kaba bir hesapla ben dünyanın çevresini yarılamış sayılırım. Kaldı diğer yarısı, daha gidilecek çok yol, görülecek çok yer var :)

Bir yaz böyle geçti

2010-09-20T17:07:00.001+03:00

Ilık bir Eylül akşam üstüsünde Haliç manzaralı ofisimden bildiriyorum. :)
Haziran’da havaların ısınmasını bekledik. Yağmurlar ve soğuklar hiç bitmeyecek sandık. Bitti. Sonra Temmuz geldi, ilk iki haftası izni beklemekle geçti. 5 gün kaldı, 3 gün kaldı derken bir de baktım bir cumartesi sabahı biz feribot sırasındayız. Bir de baktık ki birçok insan da aynı tarihe izin almış, yollara dökülmüş, bir de baktık ki normalde 5-6 saatte gittiğimiz yolu 10 saatte almışız. Ama sonunda ulaştığımız deniz-kum-güneş olunca uzun yol koymadı bize, bozmadı neşemizi. Soluğu Foça’da aldık, oradan Teos’a geçtik, sonra ver elini Çeşme, sonra tekrar Foça. 15 gün boyunca Ege’nin serin sularının tadına baktık birçok farklı koydan. En sıcakta bile dinmeyen Foça rüzgârı, gece cırcır böceklerinin sesi, gündüz yaprak hışırtısı, pırıl pırıl tertemiz denizi gibisi yok. Foça benim için 80lerde kalan kamplar gibi. Ne çok zengin görürsünüz ne çok fakir. Herkes orta halli, kimi evinde kimi çadırında herkes tatilinde mutlu. A Çeşme’nin altın kumu, çarşaf denizi gibisi yok. Akşamları Marina’dan başlayıp sahil boyu yürümesi, illaki Kumrucu Şevki’de kumru sonra Alaçatı’da İmren’de tatlı yemesi gibi yok. Ne yazık ki tatil dediğim de epi topu 15 gündü. Şimdi tatil anıları ile 1 sene daha geçsin diye beklemekten başka çare yok. Tatilde Ege gibisi yok ama sonbaharda ise İstanbul gibisi yok!

I am the birthday girl :)

2010-08-24T11:38:00.002+03:00

Temmuz hızla geldi geçti. İlk iki hafta, son iki haftaya iş bırakmamak için çalışmakla geçti. Son iki hafta ise tatille geçti. Sonra gelir gelmez bir operasyon, ev istirahatı derken dün işbaşı ve ofise dönüş. Tatil resimlerini ve yazısını ilk fırsatta koyacağım. Ondan önce bugün kendimi şımartıyorum, bugün doğum günüm. Dün gece yarısı başlayan tebrikler halen devam etmekte. Bugün en yaptığım en keyifli iş ise gelen tebrikleri kabul etmek ve hepsine tek tek teşekkür etmek. İnsanın sevildiğini hissetmesi gibi bir mutluluk yok :)

Koşaradım Paris

2010-07-05T11:04:00.003+03:00

Friendfeed'de gördüm, hemen tıkladım, bir yandan iş yaparken bir yandan da bir pencerede izledim. Paris'deymiş gibi hissettim, çok beğendim, paylaşmak istedim.

İşte karşınızda: "Paris in 94 minutes: A running tour by Paul Buchheit"

Paris in 94 minutes: A running tour

Toledo es muy bonito!

2010-06-22T13:37:00.015+03:00

Ne kadar turistik olsa da birilerinin evi ve her evde çamaşır yıkanır ve de asılır :)

İşte karşınızda Toledo'nun 1 no.lu evi! Adım atmadık yer bırakmadık.

Sokaklar o kadar dar ki, biz nasıl geçeceğiz diye düşünürken arabalar vızır vızırgeçiyor!

Sokaklara branda koymuşlar, gölgelik!

Katedralin karşısındaki sinegog

Şehrin girişi

Uzaktan şehrin görünümü

Meşhur katedral

Madrid'den fotolar

2010-06-22T11:43:00.018+03:00

Del Sol Meydanında 0.km'ye ayak bastık. Bekle bizi Madrid yine geleceğiz :)

Madrid'in en meşhur caddesi Gran Via'nın 100. yılı..

Otelimizin olduğu, Plaza de Sevilla. Çok merkezi, tüm görülesi yerlere 5 dk. yürüme mesafesinde.

Tapas bardayız, peynirleri özellikle nefis..

Tapas bar'ın içine bayıldım!
Del Sol'da bir matador!

Cibeles Meydanı ve Çeşmesi

Vamos a Madrid!

2010-06-22T11:09:00.002+03:00

İnsanın kendi kendine verdiği en güzel hediye biriken millerle aldığı uçak bileti. Vergiyi saymazsak bedava uçuluyor, hele de uçak boşsa rahat rahat koltuklara yayılarak gidiliyorsa gel keyfim gel. THY sağolsun bizi Madrid’e uçurdu. Barajas Havaalanına zamanında vardık, hemen metroya atladık, otelimize doğru yola koyulduk. Otelimiz çok merkezi bir yerde, Sevilla ve Sol durakları arasındaydı. Sol durağı meşhur Puerta Del Sol’da, bizim otele ise 3 dk mesafedeydi. Madrid’in tüm görülesi yerlerine yürüme mesafesinde olması da ayrı bir güzellik oldu bize.

Madrid’e gidişimiz İnter – Bayern Munih Şampiyonlar Ligi finalini izlemekti. Hal böyle olunca şehri gezmenin yanı sıra maçın oynanacağı Santiago Bernabeu Stadı, stadın içindeki Real Madrid müzesi ve Park Retiro’daki Fan Zone’da diğer duraklarımız arasında yer aldı.

Maç için şehre akın eden İtalyanların ve Almanların şovlarını ve tezahüratlarını izlemek için uzağa gitmemize gerek kalmadı. Genelde her iki grupta gün boyu Puerta Del Sol etrafındaydı. Gördüğümüz kadarıyla herhangi bir olay çıkmadı, maç zevkli geçti, kupayı İnter aldı. Maçtan sonra kutlama da yine Del Sol meydanındaydı.

Seyahat günlerini saymazsak gezilerimiz için 2,5 günümüz vardı. İlk gün uçağımız öğle saatlerinde şehre vardı, otele yerleşir yerleşmez soluğu Santigo Bernabeu’da aldık. Hemen Real Madrid müzesini gezdik, bol bol foto çektik. Akşam eşimin iş arkadaşları ile buluşup yemek yedik. Sabah 5’de İstanbul’da başladığımız günü Madrid saatiyle gece 2’de bitirdik.

Ertesi günü ise Madrid’i keşfe ayırdık. Del Sol’dan Plaza Mayor’a oradan da Kraliyet Sarayına yürüdük, sarayın bahçesinde soluklandık, bahçeleri gezdik, yavaş yavaş Gran Via’a çıktık. Gran Via’da paella yedik, El Corte Ingles mağazalarını dolaştık. Gran Via’da yürüye yürüye Plaza de Cibeles’e indik, oradan da Park Retiro’ya gittik. Akşam ise yine Del Sol yakınlarında bir Tapas Bar’da akşam yemeğimizi yedik.

Üçüncü gün Toledo’ya gittik. Madrid’in 70km güneyinde kalan bu şehri görmeden gelmek olmazdı. Toledo bana biraz Siena’ı anımsattı. Ama Siena’dan daha engebeli, inişli çıkışlı yollar, güneş ve sıcak bizi epey yordu. Tam bu sırada Katedral’e girmeye karar verdik. Biraz soluklandık, serinledik. Hatta üşüdük bile diyebilirim. 13 yy’dan kalma bu Gotik katedral şu ana kadar gezdiklerimin içinde en büyüğüydü. İspanya’nın da Sevilla’dan sonra 2. Büyük katedraliymiş. İçi muazzamdı ama maalesef resim çekmeye izin verilmiyordu. Sadece katedralin yapısı değil, sahip olduğu birbirinden değerli sanat eserlerini görmek de ayrı bir sürpriz oldu. Geçmişte katedralin yönetim binası olarak kullanılan yapılar bugün kiliseye ait değerli tabloların, din adamlarının kıyafetlerinin ve eşyalarının sergilendiği odalara dönüştürülmüş. El Greco,Van Dyck, Goya, Bellini, Velazquez ve diğer birçok önemli ressamlara ait tabloları görme imkanımız oldu.

Katedralden sonra El Greco’nun en önemli eseri kabul edilen “The Burial of the Count of Orgaz – Orgaz Kontunun Defnedilişi” resmini görmek üzere Santo Tome Kilisesine gittik.
Kilise 14.yüzyılda bir caminin üzerine inşa edilmiştir.Yoksulların ve işçilerin koruyucusu olan Orgaz Kontu 1323 de ölür. Ölümünden bir kaç yıl önce yaptırdığı Santo Tome Kilisesi ne gömülür. Tam gömülme sırasında birden Saint Agustin ve Saint-Etienne belirir. Bu iki Aziz onu alıp elleriyle mezara yerleştirirler ve bir ses duyulur. Bu, Tanrıya ve Azizlere hürmet edenlere verilen bir ödüldür. Bundan yaklaşık iki asır sonra Madridli soylu Andres Nunez , El Greco dan bu efsaneyi ölümsüzleştirmesini ister. El Greco bu eseri iki yılda tamamlar. l.Kont ve Azizler 2. Greco nun hayatı 3. Alt ve üst yeryüzü ve gökyüzü 4.Sağdaki papaz siparişi veren Andres Nunez dir. Soldaki Saint-Etienne öndeki erkek çocuk ise El Greco nun oğlu Manuel dir. Cebinde bulunan mendilde yapım yılı ve El Greco nun imzası vardır. Saint-Pierre in elinde ise krallığın anahtarı bulunmakta.

Daha sonra şehir meydanındaki McDonalds’da kısa bir yemek molası verdik. Sonrasında ise şehri daha iyi görebilmek için karşı tepesindeki fotoğraf noktasına gittik. Toledo’daki son fotoğraflarımızı burada çektikten sonra maça yetişmek üzere Madrid’e yola koyulduk.

Del Sol Meydanı’nda Almanların tezahüratlarını izledik. Bu arada bizim gibi maç için gelen birkaç Türk’e rastladık. Onlarla selamlaştıktan sonra eşim maça gitmek üzere ayrıldı, bense El Corte Ingles’e ve etraftaki diğer dükkanlara bakındım. Sonra bende maçı izlemek üzere otele döndüm. Maç çıkışında 12:30 gibi İspanyol arkadaşlarımızla buluşup bir şeyler içmeye çıktık. Madrid kesinlikle gece yaşayan bir şehir. Cumartesi gecesi saat 1 ve insanlar daha yeni yeni yemeklerini bitirip eğlence yerleri aramaya başlıyorlardı. Hava 10’a doğru karardığından yemekler geç ve uzun yeniyor. İspanyollar çok muhabbetli, yemek yemekten çok konuşuyorlar böylece yeme süresi uzadıkça uzuyor. Biz bir önceki gece Tapas Bar’dan 12:30 gibi ayrılırken, bara yeni gelenler vardı! Arkadaşımız dedi ki barlar(yani hem tapas yiyebileceğiniz hem de içki içilen yerler) gece 4 gibi kapanır, insanlar da 4’den sonra eğlenmek için clublara giderler, sabah 8’e kadar eğlenirler. Tatil yerlerinde ise barların kapanışı 6’yı bulur insanlar clublarda 10’a kadar eğlenirler dedi. Hafta içi bile genelde insanlar 2’den önce uyumazlar dedi, hal böyle olunca da işe başlama saatleri 9:30’u buluyormuş. Yani güne geç başlıyor ve geç bitiriyorlar. Ben şahsen çalışmak için bizim saatlerimizi, tatil için ise İspanyolların saatlerini tercih ederdim.

Madrid’de dikkatimizi çeken başka bir şeyde, gece özellikle gençlerin meydanlarda yerlerde oturup marketten aldıkları içkileri içip, yine marketten aldıkları bir şeyleri atıştırmaları. Üstelik böyle kıyıda köşede de değil, gayet meydanın ortasında yere yuvarlak halde oturup eğleniyorlar. Hem içki için yaşları tutmadığından hem de şu an öğrenci olduklarından paraları yetmediğinden bunu tercih ediyorlar, arkadaşımız küçükken kendisinin de böyle yaptığını söyledi. Bu kadar çok içki tüketilmesine rağmen biz herhangi bir taşkınlık veya aşırılık görmedik. Gördüğümüz birkaç aşırılık ise İspanyollardan değil, maç için gelen Almanlardan kaynaklanıyordu. Maç öncesinde maç heyecanından maç sonrası da yenilginin üzüntüsünden hayli dağıttılar.

Perşembe sabahı saat 5’de Istanbul’da başlayan maceramızı tamamlamak üzere Pazar sabahı erkenden kalktık ve havaalanına yola çıktık. Yarım saat rötarlı da olsa öğlen uçağıyla İstanbul’a döndük. Uçakta birçok spor adamı, yorumcusu, spikeri, gazetecisi de vardı. Herkes keşke bir finalde bir Türk takımı oynasaydı da onu izleseydik diye hayıflanıyordu.

Madrid’e doyduk mu? HAAAAYIIIIRRRR!
Yine gitmek ister miyiz? Kesinlikle EVET!
Tavsiye eder miyiz? KESİNLİKLE EVET!

Güle güle Berrak..

2010-06-18T13:08:00.003+03:00

Berrak, monoton ofis hayatımızda öğle kahvelerimi neşeyle paylaştığım deli dolu, her zaman pozitif, her zaman anlatacak çok şeyi olan benim çok değer verdiğim bir arkadaşımdı. İşten çıkarıldı. Bugün son günüydü. Her ayrılık gibi zordu. İşte ayrıldık, ama inşallah iş dışında görüşeceğiz. Yerin belli olacak. Yolun açık olsun..

St.Petersburg fotoları

2010-05-24T20:37:00.034+03:00

Hermitaj.

Arkada St.Isaac Katedrali, önde Petro heykeli.

Katerina tarafından Petro'ya için yaptırılmış heykel. "The Bronze Horseman-Bronz Atlı(Süvarı)"

Peter ve Paul Kalesi.

Yüzlerce köprüden biri.

Gece kanalların görüntüsü.

Elekroaparat! Sovyet zamanının en büyük elektronik alet üretici fabrikası.

Neva nehrindeki buz kırıcı gemi.

Şehrin başka bir noktasından St.Isaac Katedrali..Şehrin birçok noktasından görmek mümkün.

Valilik. St.Petersburg'un valisi bir kadın!

Mariinsky Tiyatrosunu içinde yer alan bir sergi.

Sergilenen kostümlerden bazıları.

Eşyaları sergilenen ünlü dansçılar Vecheslova ve Chabukan'ın bale gösterisine ait bir afiş.

Temsillerden fotoğraflar ve çizimler.

Bekleme salonu.

Hediyelik balerin bebekler.

Marinsky Tiyatrosu sahnesi

Tiyatronun maketi.

15-25 Nisan arasındaki bale festivalinin afişi.

Romeo ve Jülyet seyircileri selamlarken.

Aurora Gemisi.

Kanlı Kilise.

St.Petersburg gezi notları

2010-05-24T15:02:00.009+03:00

St.Petersburg’u geçtğimiz Nisan ayında ziyaret ettim. İş için bir hafta olarak planlanan seyahat volkanın külleri nedeniyle 10 günü buldu. Kül sorunu çözülüp THY uçağına bindiğimizde nasıl sevindim anlatamam.

Seyahat uzayınca St.Petersburg’u bol bol gezme imkanımız oldu. Kiril alfabesi de olması kendimi Rusya’da değil de bir Avrupa kentinde geziyor gibi hissettim çoğu zaman. St.Petersburg seyahat meraklılarının mutlaka uğraması gereken bir şehir. Mimarisi, tarihi, kültür-sanat aktiviteleri, parkları, temiz havası, kanalları, köprüleri, sarayları, müzeleri ile dolu dolu bir şehir. Finlandiya’ya yakın olması da 2. bir ülke daha görmek isteyenler için bulunmaz fırsat. Umarım bir fırsat olur da iş dışında da tekrar ziyaret etme imkânım olur.

St.Petersburg Rusya’nın “Batıya açılan penceresi”, “Doğunun/Kuzeyin Venedik’i”, Petro’nun emriyle 1703 yılında 42 mini adaya kurulan görkemli, masalsı bir şehir. 1917 devrimine tanıklık etmiş, o tarihe kadar Rusya’ya başkentlik yapmış. Adı Çarlık zamanında Petrograd devrimle birlikte Leningrad olmuş, daha sonra tekrar St.Petersburg’a çevrilmiş. Hem Putin’in hem de Medvedev’in St.Petersburg’lu olması şehrin bugün de önemli organizasyonlara ev sahipliği yapmasında önemli rol almasını sağlamaktadır.

Hem Petro hem de Katerina şehre birbirinden güzel pek çok saray, kanal, köprü, bahçe yaptırarak Paris, Prag ve Venedik’i buraya taşımış. Şehirde görülmeye değer pek çok yer var. İşte benim favorilerim:

1. Nevski Caddesi: İstiklal veya Bağdat Caddesine benzetebileceğimiz şehrin en kalabalık en görülesi caddesi. Kafeleri, restoranları, dükkanları, pasajları ile tüm gününüzü geçirebileceğiniz renkli bir yer.

2. St.Isaac Katedrali: Yapımı 40 yıl süren bu görkemli katedral bana ilk bakışta Vatikan’ı anımsattı. Rehberimizin dediğine göre katedralin sütunları tek parça granitten yapılmış. Katedrali şehrin her yerinden görmek mümkün.

3. Peter ve Paul Kalesi: 1703 yılında Petro tarafından yaptırılan ilk yapı, şehrin ilk kurulduğu yer. Romanov hanedanının mezarlarının da bulunduğu alan zamanında hapishane olarak kullanılmış. Şehrin panoramasına ayrı bir güzellik katar, özellikle gece ışıklandırması çok güzeldir.

4. Hermitaj: Peter ve Paul Kalesinin karşı kıyısında yer alan bu saray zamanında Katerina’nın kışlık sarayı olarak yapılmıştır. Günümüzde ise dünyanın en büyük sanat müzesi olarak bizim gibi pek çok ziyaretçiyi ağırlamaktadır.

5. Kazan Katedrali: Nevski caddesinde yer alan katedral Sovyet zamanında Ateizm müzesi olarak faaliyet göstermiş, 1999 yılında tekrar ibadete açılmış.

6. Aurora gemisi: 1917 devriminde büyük rol oynayan bu gemi şu an müze. Ekim devriminde toplarını Hermitaj’a çevirerek devrimin gerçekleşmesini sağlamış. Halen Neva kıyısında demirli, etrafını ise hediyelik eşya satan dükkanlar çevirmiş.

7. Mariinskiy Tiyatrosu: 1860 yılında zamanın Çarı 1.Aleksandr’ın karısı Maria Aleksanrova adına ithaf edilen bu masalsı tiyatro pek çok opera ve balenin ilk sahneye konulduğu yer olarak tarihe geçmiştir. St.Petersburg’a gelip burada bir bale veya opera mutlaka izlemelisiniz. Ben şanslıydım, benim şehirde bulunduğum tarihler bir bale festivaline denk geliyordu. Bir gece işlerden fırsat yaratıp Romeo ve Jülyet balesini izledim. Tek kelimeyle muhteşemdi.

8. Köprüler: St.Petersburg’da toplam 342 tane köprü bulunuyor. Kış aylarında deniz de donduğundan bu köprüler açılmıyor ama buzların erimesi ve deniz trafiğinin açılması ile Neva nehri üzerindeki köprüler gece saat 2 ve 5 arasında açık kalıyor. Köprülerin açıldığı ilk gece ise turistler ve meraklılar gece 2 de toplanıp bu anı izliyorlar. Fotograf meraklıları için muhteşem bir manzara.

9. Kanlı Kilise (the Church of Our Savior on the Spilt Blood): Adından hiç hoşlanmasam da kesinlikle görülmesi gereken yapılardan biri. Bana biraz da Kızıl Meydandaki katedrali anımsattı. Kilisenin içi de en az dışı kadar güzel. Duvarları birbirinden güzel mozaiklerle süslü. Sovyet zamanında çok bakımsız kalan kilise daha sonra uzun bir restorasyondan geçmiş ve bugünkü görünümüne kavuşmuş.

10. Petro’nun Atlı Heykeli: Peter ve Paul Kalesinin karşı kıyısında yer alan bu heykel St.Petersburg’un simgelerinden. Katerina tarafından Petro’ya ithafen yaptırılan heykel Puşkin’in şiiri ile aynı adı taşır: “Bronz Atlı(Süvari)-The Bronze Horseman”. Dediklerine göre heykelin üzerinde durduğu taş tek parça olup, insan gücü ile taşınmış.

Çektiğim resimler bir sonraki yazıya :)

Eyvallahföyük

2010-04-24T20:41:00.001+03:00

Ne güzel yanardağımızdın sen sessiz sedasız Eyjafjallajökull, yada benim deyimimle "Eyvallahföyük". Sonra ne oldu da patladın, püskürttün, mağdur ettin bizi :)

Buz ülkesi İzlanda’nın yüzyıllardır uyuyan bu yanardağı, 20 Martta harekete geçti, 14 Nisan’da ise küllerini püskürtmeye başladı. 16 Nisan’a gelindiğinde ise artık küller sadece İzlanda’nın hava sahasını değil neredeyse tüm Avrupa’yı kaplamıştı. Küllerin en büyük etkisi ise Avrupa hava trafiğini durdurması oldu. Ben de bu durumdan etkilenen insanlardan biriyim.

12-19 Nisan tarihlerinde gerçekleşmesi planlanan St. Petersburg fuar seyahatimiz, 19 Nisan’da İstanbul’dan kalması gereken St. Petersburg uçağının iptal edilmesi nedeniyle 2 gün uzadı. İstanbul’a 21 Nisan’daki seferle gelebildik. Zaten 1 haftadır St. Petersburg’daydık, işlerimizi, gezmelerimizi tamamlamış eve dönmeye hazırdık. Fazladan kaldığımız 3 gün boyunca çok sıkıldık, ofisteki işlere yetişmek için günün çoğunluğunu telefonlarda ve bilgisayarda geçirdik. Sürekli CNN ve BCC izlemekten hepimiz birer yanardağ uzmanı olduk. Eğer 21’indeki uçağa binemezsek ne yaparız diye stratejiler geliştirdik. Aslında biz şanslı mağdurlardandık. Aynı otelde kalmaya devam ettik. Yaklaşık 20 kişilik bir grup olduğumuzdan seyahat acentesi konaklama ve transfer işlerini çözdü. Ama yine de mahsur kalma psikolojisi, biten paralar, ofiste biriken işler ve ev özlemimiz hepimizde biraz moral bozukluğu yarattı. 21 Nisan günü THY İstanbul’a dönüş uçağına bindiğimde hem eve dönecek olmanın sevinci hem de küllü havada uçacak olmanın tedirginliği vardı. Yere indiğimizde nasıl mutlu olduğumu kelimelerle anlatamam. Aslında 26 Nisan Pazartesi günü Polonya’ya gidecektim ama yaşadıklarımdan sonra seyahati ertelemeye karar verdim. Volkanın sağı solu belli olmaz, hazır evimdeyken biraz daha keyfini süreyim. Nasılsa Mayıs sonundaki iki seyahat nedeniyle yine evimden uzaklarda olacağım.

Oylarınızı bekliyorum!

2010-04-12T09:21:00.004+03:00

Blog Ödülleri 2010'da Alpella Kişisel Bloglar kategorisinde adayım. Blogumu oy vermeye değer bulup oylarınızı bana verirseniz çok sevinirim.

Önce siteye kaydolmanız gerekiyor. Cep telefonundan konfirmasyon kodu yollandığından kullandığınız bir cep hattını vermeniz gerekiyor. Kayıt olduktan sonra kategorilere gelip, blogları tarıyorsunuz. Her açışta blogların sırası değiştiğinde maalesef benim blogumu aramak zorundasınız. Kolaylık olması açısından aşağıda linki veriyorum.

http://2010.blogodulleri.com/frame/show/yazmak-istediklerim-1900

Oy veren/vermeyen, bu bahane ile bloguma uğrayıp okuyan herkese çok çok teşekkürler!

Bir teşekkür de 2009'un başında beni blog tutmaya ikna eden İpek Aral Kişioğlu'na. Onun da iki şahane blogları da diğer kategorilerde adaylar arasında. Aile Bloglarında Minik Yaprak'ın Günlüğü, İş Dünyası Bloglarında ise Kaynağım İnsan.

Sevgiler..

Destination: St.Petersburg!

2010-04-12T09:15:00.001+03:00

Bir iki saat sonra St.Petersburg'a yola çıkıyorum. Dönüşümde ilk kez gittiğim bu şehirden notlar ve fotolarla burdayım. Beklerim :)

Milano Top 10

2010-04-01T11:52:00.008+03:00

Yine bir fuar ve ben yine Milano’daydım. İşten arta kalan vakitte şehirde keşfettiklerimi bir liste yaptım... Resimde Duomo Meydanı. Duomo Katedrali, solda ise Vittorio Emanuele II çarşısı, ortada ise Vittorio Emanuella'nin heykeli.

Bence "Milano"Top 10:

1. Duomo Katedrali ve meydanı. İki sene önce geldiğimde katedralin etrafı çevrilmişti, temizleme ve restorasyon çalışmaları yapılıyordu. Şimdi çalışmalar tamamlanmış, katedral temizlenmiş, aydınlanmış. Katedralden hariç meydanında oturmak, etrafı izlemek ise ayrı bir keyif, hele de hava güneşliyse daha da keyifli.

2. İllaki: pizza, makarna, risotto! Tabi güzel bir restoranda oturup yemek en ideali ama vakit yoksa Spizzico’nun pizza menüsü hep hesaplı hem çabuk hemde leziz. Ayrıca Milano’ya gidip “risotto alla milanese” mutlaka yemeli.

3. Vittorio Emanuele II çarşısını bir ileri bir geri turlamak. Eğer Milano’yu çok sevdiyseniz, bir kez daha gelmek istiyorsanız yapmanız gereken: çarşının ortasında yer alan boğa mozaiğindeki yuvarlakta tek ayağınızın topuğu üzerinde dönmek. Ben bir kez yaptım 5 kez gittim, bakalım başkalarında da işe yarıyor mu :)

4. Buenos Aires caddesinde alışveriş yapmak, dükkânları gezmek.

5. Dondurma yemek! Bence Türkiye’deki tüm dondurmacılar İtalya’ya gidip nasıl yaptıklarını öğrenmeli. Favorim Buenos Aires üzerinde “Grom”, giderseniz mutlaka deneyin, daha ilk kaşıkta lezzet farkını hissetmemek imkânsız.

6. La Scala Tiyatrosu: Vittorio Emanuele II çarşısının sonunda yer alan bu tiyatroda mutlaka bir temsil izlenmeli, vakit mutlaka müze gezilmeli, tiyatronun ihtişamlı sahnesi görülmeli, zamanı hissetmeli.

7. Castello Sforzesco (Sforza Kalesi): Duomo’ya 10 dk yürüme mesafesinde. Şehri gezmekten yorulunca, gelip burada nefes alabilir, çimlerinde saatlerce oturabilir, sandoviçinizi yiyebilir, biraz dinlendikten sonra kalenin içindeki müzeyi gezebilirsiniz. Hediyelik eşya dükkânındaki ilginç hediyelikler, Milano’nun eskiden kalma fotoları görülmeye değer.

8. Via Montenapoleone: Bu caddede bildiğiniz ve bilemediğiniz tüm moda devlerinin mağazalarını bulabilirsiniz. Vitrinlere bakıp kendinden geçmemek mümkün değil.

9. Milano metrosu: Şehri gezmenin daha iyi bir yolu yok. 10luk karne alıp şehri bir uçtan diğerine gezebilirsiniz. Kullanımı diğer Avrupa metrolarına göre çok kolay, trenler sık, güvenli.

10. Futbol: bu madde de eşim gibi futbol hastalarına. Milan ve Inter şehrin iki takımı, maçlarına denk gelemeseniz bile kullandıkları ortak stadı gezebilirsiniz. San Siro veya İnterlilerin kullandığı adıyla Guiseppe Meazza. İhtişamı bana hep Colosseum’u hatırlatıyor.

Başka başka..

- Duomo meydanındaki metro merdivenlerindeki sürpriz! Gidin piyanoda kendi melodinizi çalın.

- Orta yaşın üzeri erkeklerin üzerinde mutlaka, kırmızı veya portakal rengi kot, mavi gömlek ve omzuna atılmış açık renk merserize kazaktan oluşan kıyafet hala moda.

- LV Classic Monogram serisi Neverfull MM modeli ise hala çok popüler, genç-yaşlı birçok kadının kolunda, taklitleri yerlerde genelde Afrikalı sokak satıcılarının tezgâhlarda. Bu model çok gördüğüm bir model ama genel olarak LV en popüler çanta, bu model olmasa da başka modelleri yine kollarda :)

- Starbucks hala buraya girememiş, İtalyanlar kendi kahvelerini içiyorlar. Bize göre “espresso” onlara göre “cafe” her yemekten sonra olmazsa olmaz.

Year of the Tiger!

2010-03-09T17:45:00.001+02:00

Bu sene Sevgililer Günü aynı zamanda Çin yeni yılının ilk günü olarak kutlandı. 14 Şubat 2010’da Kaplan yılına girdik, hayırlı uğurlu olsun. Kaplan gibi bir yıl olsun. Tüm kaplanlar için Survivor’dan gelsin; “Eye of the Tiger” :)

Lucky to be unlucky in Turkey

2010-03-09T17:32:00.004+02:00

Rick Steve's Amerikalı bir gezgin ve yazar. Yıllardır televizyonda seyahat programları yapan bir gezgin ve yazar. Pek çok ülke hakkında gezi kitapları var. Websitesinde Türkiye ile ilgili bir yorumu bana yengem yolladı, bende paylaşmak istedim. Meraklılar için websitesi: http://www.ricksteves.com

"Upon arriving in Bodrum, Turkey from a cruise, my friend and I rented a cheap car. We planned to take a quick overnight loop to Lake Bafu, and take in the ancient sites at Didyma, Miletos and Priene before flying back to Istanbul.

An hour out of Bodrum, our cheap rental car coughs to a stop and refuses to start. I'm thinking, "This is going to be that travel horror story: They couldn't speak the language, got ripped off for repairs, and were left out in the cold by the rental company."

I flag down a passing truck, and he drops me off at the next gas station. First, I'm given tea by the owner, who calls for a mechanic. Everyone is aghast that I'd been given a problem car, which is picked up and towed to the mechanic's cinderblock garage (complete with a hole in the ground instead of lift). We're given more tea, of course. It's the generator, the mechanic announces in Turkish. More calls are made. People who know people who are contacted. They vouch for payment, and eventually we are riding along to a parts distributer in the next town. There we are given another round of tea, and a replacement generator appears. We return and are even treated to lunch while the work is being done. Two hours later, we are on our way. No cash required.

On our way back to Bodrum the next day, we thought we'd drop off some sweets for our new mechanic friend. As we pulled up, he came running out of his garage to give us big bear hugs along, with an invitation for more tea. We got the same response from the gas station owner, whose heart was touched not by the sweets, but that we had returned to say thank you.
What we thought would be "that travel horror story" turned out to be one of our best — and most often retold — travel memories.

Mitchell in San Francisco, CA"

Moskova notları - 2.bölüm

2010-03-09T17:16:00.009+02:00

-19’da 10 gün
Moskova’da 10 gün boyunca gördüğüm en yüksek sıcaklık -5, en düşük ise -19du. Ruslar soğuğa alışkın hatta 0, 1 gibi dereceleri sevmiyorlar. Karlar eriyince mikroplar ürüyor nezle-grip salgını oluyor diyorlar. Bundan 10-15 sene öncesine kadar kışları -20lerde sıcaklılık yaşadıklarını ve bunun normal olduğunu şimdilerde ise kışların -10larda geçtiğini, havanın ısındığını söylüyorlar. Hatta bayim Konstantin 1979’da St. Petersburg’da askerliğini yaparken -35 dereceyi yaşadığını ve kulaklarının donduğunu söyledi. Şimdi sokakta üşürsen hemen bir alışveriş merkezine girip ısınabiliyorsun. AVM demişken Moskova İstanbul’u çoktan sollamış durumda, adım başı denir ya, bu Moskova’ya çok uygun bir tanımlama. Ruslar’da AVMleri seviyor, dolduruyorlar. Bu arada bu sıcaklıklarda her yer buzdu, hatta şehrin içinden geçen ve şehre adını veren Moskova nehri bile donmuştu. Arabayla giderken fotoğrafını çekmeye çalıştım.

Russian Starbucks: “Кофе Хауз”
Bizim taksi şöforü Rus kahve zinciri Coffee House’un önünden geçseydi sanırım bu şekilde tanıtırdı. McDonalds’dan sonra Amerikan kahve zinciri Starbucks’ın da geleceğini düşünenler uzun süre beklemek zorunda kaldılar. Starbucks telif ile ilgili bir sorun yaşayınca Rus pazarına ancak 1-2 sene önce girebildi. Dükkânlarının sayısı Rus Coffee House göre çok az, Arbat’da 2 tane var, ama onun dışında şehirde başka yerde hiç rastlamadım. Fakat Coffee House’lar ise çok popüler, her köşe başında rastlamak mümkün. Kahvenin yanında alkollü içecekler ve sigara da satıyorlar. Ben iki kahve zincirini de gördüm. İkisi de popüler 1-2 seneye kalmaz Starbucks’da dükkân sayısını arttırır rekabet kızışır sanıyorum. Bu arada satış görevlilerinin İngilizce konuşup anlayabildiği yegâne mekân Starbucks. Yalnız fiyatları hem Türkiye’ye hem de ziyaret ettiğim diğer ülkelere göre daha pahalı. Diğer global markalardan söz etmek gerekirse McDonalds ve Sbarro her yerde. Rus yemeklerine alışamadığım için Sbarro kaldığımız süre boyunca neredeyse 2. adresimiz oldu.

“Maslenitsa - Russian Pancake Day”
Moskova’da bulunduğum hafta “Maslenitsa - Russian Pancake Day” kutlamalarına denk geldi. Yemeğe çıktığımızda kutlamanın anlamını öğrenip pancakelerden tattık. Rusya’da pancake “ blini” demek, bizim alışık olduğumuz tatlı pancakelerin yanında somonlu, havyarlı, peynirli, mantarlı çeşitleri de var.

Diamond Fund'da neler gördük?

2010-02-11T15:11:00.013+02:00

Kremlin'de Savaş Müzesi içinde yer alan Rus Hazine Dairesi'ne gitmemiz gezinin bence en güzel anlarındandı. MM'nin dediği gibi "diamonds are girls bestfriends" deyip daldık içeri. Bu güzellikleri hatırlamak için mutlaka blogda ayrı bir giriş yazmalıyım diye düşündüm. Fotoğraf çekmek yasak olduğundan ancak başka sitelerde bulduğum resimleri koyabiliyorum. İşte Diamond Fund'da en beğendiğim birkaç parça...

"Şah'ın Pırlantası"(The Diamond Shah) 88,7 karatlık, lekesiz, sarı prılanta. Hindistan menşeli olup 1450lerde bulunduğu tahmin edilmektedir. 1829 yılında Tahran'da bir Rus diplomatının öldürülmesi üzerine zamanın Şah'ı tarafından Rusya'ya hediye edilmiş.

"Daffodil Buketi"(The Daffodil Bouqet)

"Rus Kraliyet Tacı" (Imperial Crown of Russia): Toplamda 4936 pırlantadan oluşan muhteşem taç

"Gül"(Rose): 47.23 karat, platinyum broş

"Sezar'ın Yakutu"(Caesar's Ruby): Altın, pembe yakut, kolye, 52 karat, 17. yy Batı Avrupa yapımı

Kremlin, Kızıl Meydan ve Arbat Sokağından Fotolar

2010-02-11T14:44:00.022+02:00

Haritayı aldık. Gezimiz başlıyor.

Haydi bakalım...

Şu anda Tarih Müzesi olarak kullanılan bina ve önünde Stalin'in atlı heykeli

St.Basil Katedrali..Moskova'nın simgesi. Hemen önünde Kazan zaferini simgeleyen heykel.

Meydan boyunca uzanan Kremlin'in duvarları, Lenin'in mozolesi

Sağda GUM, ortada buz pateni pisti, ortadaki bina Tarih Müzesi (Kızıl Meydandan görünüm)

GUM'un içindeki havuzlu kafe

Gece Kızıl Meydan

Gece GUM

Arbat Sokağı..Hediyelik eşya dükkanları

2010 Moskova notları

2010-02-11T12:29:00.002+02:00

Kremlin, Kızıl Meydan ve Arbat Sokağı

-19 derecede 10 gün yaşadıktan sonra nihayet İstanbul’a döndüm. Gezide en çok hoşuna giden ne diye sorarsanız cevabım: Tabii ki İstanbul’a dönüşü. Hafta içi fuar nedeniyle otel-fuar arasında gittik geldik. Hafta sonu eşimin de gelmesiyle Kızıl Meydan ve Abrat Sokağında soğuk elverdiğince gezdik. Pazartesi tekrar iş toplantıları ve Salı dönüş.

Önce Kızıl Meydan. Rehberimiz Eva, bayimin yanında çalışan ithalat sorumlusu. Çok güzel İngilizce konuşması sebebiyle firmada sürekli kontakta olduğum 1-2 kişiden biri. Gelişimi planlarken Cumartesi mutlaka kal seni gezdireceğim dedi. Sözünü de çok güzel tuttu. Cumartesi sabahı erkenden Kızıl Meydan’da buluştuk. İlk hedefimiz Lenin’in mozolesi. Fotoğraf makinesi, cep telefonu, kamera yasak. Mozolenin içine girince konuşmak, durmak yasak, yavaş da olsa adımlara devam edip Lenin’in etrafında dolanıp çıkıyorsunuz. Lenin tahminimden daha ufak tefek bir adammış. Ziyaretçisi de hiç de az değil, turistlerden çok Rus var.

Lenin’den sonraki durak Kremlin. İçeri girerken soğuğu iliklerimize kadar hissettik. Kapıdan girer girmez hemen Savaş Müzesine (The Armoury Chamber) girdik, hem gezdik hem ısındık. Bu müzede kraliyet ailesi tarafından kullanılan at arabalarından, kıyafetlere, yemek takımlarına, kilisenin kullandığı kitap kapaklarına, çeşitli haçlara, savaşlarda kullanılan zırhlara, kılıçlara, tabancalara kadar pek çok ilginç şey gördük.

Sonra Armoury içinde bulunan Pırlanta Müzesine(The Diamond Fund) gittik. Topkapı Sarayı’ndaki Hazine Dairesi gibi burası için ekstra bir ücret ödeniyor. Ama ödediğinize değiyor. Gördüğümüz pırlantalar, takılar, taçlar muhteşemdi. Sergilenen bütün parçaların birer hikayesi var.

Pırlanta Müzesinden sonra soğuk elverdiğince katedralleri gezdik. Dünyanın en büyük savaş topunu ve çanını gördük. Kremlin’den çıkıp Kızıl Meydana geldik. Moskova denince insanın aklına gelen ilk görüntü bir pastayı andıran Aziz Basil(Saint Basil) Katedrali. 1550lilerde IV.İvan’ın Kazan’ı alması şerefine kendisi tarafından yaptırılmış. Eva’nın anlattığına göre İvan binayı o kadar beğenmiş ki, mimarının bir benzerini yapmaması için yapı bittikten sonra onu kör etmeye karar vermiş. Fakat İvan katedralin yapımı bitmeden ölünce mimar da kör olmaktan kurtulmuş. Katedralin hemen önünde Kazan savaşını simgeleyen bir heykel durmakta.

Katedrale sırtınızı verip meydana baktığınızda solda meydan boyunca uzanan bir bina görürsünüz. Bina şu an Moskova’nın en lüks alışveriş merkezi olan GUM (açılımı Main Department Store). Kızıl Meydan’da üşürseniz ısınmak için en güzel adres. Gece ışıklandırması muhteşem.

Geziden yorgun düşünce Kızıl Meydan’ın hemen ilerisindeki yer altı çarşısında yemek yiyoruz, dinleniyoruz sonra da yine Eva’nın bize ayarladığı taksi ile kaybola kaybola otelimizin yolunu tutuyoruz. Rusya’da Türkiye’deki gibi taksiler yok. Kiril alfabesi nedeniyle metroyu da anlamıyoruz o nedenle kullanamıyoruz. Bir yerden bir yere gitmek için ya yanınızda bir Rus olması gerekiyor yada Rusça bilen birinin sizin için önceden taksi ayarlaması gerekiyor. Taksimetre yok, zaten taksi denenler de normal binek araçları. Bindiğimiz taksici ise çok çok az İngilicesiyle bizi otelimize bırakırken etrafı da anlatmaya çalışıyor. Savunma Bakanlığı binasını gösterirken “Russian Pentagon” demesine çok gülüyoruz. Sonra da parlamento binasını gösteriyor bu seferki tanımlama ise “Russian Big Ben”, anlıyoruz ki şöfor bize Parlemento binasını anlatmaya çalışıyor. Yalnız maalesef rehberlikteki başarısını yol bulmada gösteremiyor ve 15dklık mesafeyi 1 saatte alarak otelimizi zar zor buluyor.

Ertesi gün sabah kahvaltısından sonra hedefimiz Eski ve Yeni Abrat Sokakları. Önce yeni Arbat’da biraz dolanıyoruz, sonra aradaki geçişten eski Arbat’a varıyoruz. Abrat Sok. trafiğe kapalı, üzerinde hediyelik eşya satan dükkânlar, restoranlar olan keyifli bir sokak. Moskova’da zor da olsa bulduğumuz Starbucks’dan bu sokakta 2 tane olması ilginç. Hafta içi yine bu sokakta yediğimiz ama sonra midemizi bozan Rus yemekleri yerine yine bildik şeyleri tercih ediyoruz. Sbarro kurtarıcımız oluyor. Allahtan İtalyan yemekleri tüm dünyada popüler hiçbir yerde aç kalmıyoruz. Starbucks’da da sokağa bakan pencere kenarında birer koltuk bulup sıcak kahvelerimizi içerken -12,5 derecede sokakta gezen Rusları izliyoruz. Birçok Rus kayak pantolonu, kar botu ve montu giyiyor. Kadınlar ise kürklü. Kürk ancak ısıtıyor, ya da şöyle diyeyim geç üşütüyor. Sokağı gezerken üşüdüğümüz anlarda hediyelik eşya satan dükkânlara dalıyoruz. Hemen hemen hepsinde Türkçe bilen bir Özbek, Türkmen bulmak mümkün. Yine akşam oluyor ve Moskova’yı gezdiğimiz hafta sonu bitiyor.

Gri şehre yolculuk

2010-01-29T13:57:00.003+02:00

Kışın ortasında Moskova’ya giderseniz aklınızda aydınlık bir hatıra kalmaz sanırım. 2009 Ocak ayındaki Moskova gezimden aklımda gri, puslu, soğuk karlı bir şehir kaldı. Soğuğu hatırladıkça hala içim titriyor. Geçen sene en düşük -18,-19 olmuştu o da gece. Bu sene hava durumuna bakıyorum gün içindeki sıcaklıklar -18, -15 civarı; gece ise -20lerde. Umarım kaldığımız otelin kaloriferleri tam gaz çalışıyordur. Bu sefer bayağı uzun kalıyorum, 10 gün Moskova’dayım. İşten fırsat kalırsa gezip gördüklerimi anlatacağım. Bu seneki maceraları yazmadan önce geçen seneden hatırlatma. İşte 2009 Moskova notlarım: http://yazmakistediklerim.blogspot.com/2009/02/kardan-ben.html

Görüşene kadar; Nazdarovya! :)

Up in the Air

2010-01-20T14:32:00.002+02:00

Türkiye'de gösterilen adıyla: Aklı Havada. Romantik komedi ve dram arasında gidip gelen. Gerçekçi bir hikaye. George Clooney harika, bir adam hiç mi yaşlanmaz, hiç mi çirkinleşmez. Filmde en çok sevdiğim yerler havayolu seyahati konusunda ipuçları veren bölümlerdi. GC çömezini havayolu seyahati konusunda süper eğitiyor. Bir düşündüm de tüm bunları ben kendi kendime sık seyahat ederek gözlemledim. Beri yandan da işten çıkarılma gibi bir gerçekliği de tüm çirkinliği ile gözler önüne seriyor. İşten çıkarılan insanların verdiği tepkileri izlerken ister istemez ben olsam ne yapardım diye düşünüyor insan. Bu senenin bence ödülü hak eden filmlerinden biri. Ödül almadan gidin izleyin. Bu arada ben filmi e-kolay’ın İstinye Park’daki özel gösteriminde izledim. Teşekkürler e-kolay.

Julie/Julia

2010-01-20T14:20:00.003+02:00

Bir blogun kitaba ve filme dönüşmesi fikri beni heyecanlandırdı. Onun için ilk gösterime girdiğinden beri izlemeyi çok istiyordum. Nihayet geçen gece fırsat oldu. Filmi çok beğendim. Filmi izledikten sonra blogu da okumaya başladım. Genelde yemek sitelerinde yemeklerin iştah açıcı görselleri olur, bu sitede olmamasına şaşırdım. Ama yazı dili gerçekten sürükleyici. Her ne kadar yazar filmdeki karakter ben değilim deyip film hakkında biraz çekimser olsa da ben filmi çok beğendim. Meryl Streep’e bir kez daha hayran kaldım, Amy Adams’ı çok sevimli buldum. Film bana biraz Bridget Jones tadı verdi. Aç karnına izlemenizi tavsiye etmiyorum, çıkışta insan dışarıda ne bulursa yemek istiyor. Yada en azından pop corn atıştırmka istiyor. İçinden yemek geçen filmlerin insanda pozitif bir etkisi oluyor sanıyorum. Chocolate’da bu yüzden çok sevilmemişmiydi. İçinde imkânlı veya imkânsız bir aşk hikayesi işlenmediğinden bu filmin Chocalate veya Bridget Jones gibi popüler olması bence beklenemez ama yine de izlerken hoş vakit geçireceğiniz lezzetli bir film. İzlemeniz benden tavsiye..

Kitaba ve filme konu olan blog: The Julie/Julia Project http://blogs.salon.com/0001399/

Cookies by Bella

2010-01-20T14:11:00.006+02:00

Her şey dünya tatlısı arkadaşım Nazan’ın yorucu iş hayatının stresini atmak için kurabiye yapma kursuna gitmeye karar vermesiyle başladı. Kurstan sonra kendini geliştirdi ve birbirinden şahane tasarımlar yarattı. Hatta yılbaşında da sipariş aldı. İnsanların beğenisi kurabiye işini giderek büyütüyor. Umarım 14 Şubat Sevgililer Günü’nde de bir dolu sipariş alır. Geçen Pazar günü şahane kurabiyelerin yapımını göstermek için bizi topladı. Hem kurabiye yaptık, blog için foto çektik, hem de satışları nasıl attırır planları yaptık. İnsan kurabiyeleri süslemeye başlayınca zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyor.

Nazan’ın güleryüzü, elinin lezzeti, birbirinden ilginç tasarımları kurabiyelerine bereket katsın, satışları patlasın diliyorum :)

Nazan’ın blogu: http://cookiesbybella.blogspot.com/

Candan rocks!

2010-01-04T13:40:00.001+02:00

Yeni seneye Candan Erçetin albümü ile girdim. İlk çıktığında imzalı kopyasını aldım. Çok mutlu oldum. Albüm çıktığı mevsim gibi gri, karanlık. Çoğunda Candan imzası var. Sanırım epey zor bir dönemden geçmiş ve bu dönemi şarkılarına dökmüş. Favorilerim: (Tabi ki) Kırık Kalpler Durağı, Git, Bahar..İlk dinleyişimde aklımda hemen yer ettiler. Dinledikçe güzelleşecek. Konserini sabırsızlıkla bekliyorum. Websitesi: http://www.candanercetin.com.tr/

05.28.2010....Heyecanla bekliyoruz..

2010-01-04T13:28:00.004+02:00

Pazartesi sendromu

2010-01-04T12:13:00.002+02:00

Her yılbaşı olduğu gibi bu sene de piyango bileti aldım. Her yılbaşı olduğu gibi bu sene de çıkmadı. Amorti bile yok. Tamam, mesaj alındı, bu hayatta bana çalışmadan kazanmak yok. Hâlbuki ben büyük ikramiyeyi istemiyordum, daha orta karar bir ikramiye de beni sevindirmeye yeterdi. Gerçi bu yazdığım tiplerle çelişiyor: “Aim for greater heights / Daha yüksek hedeflerin olsun” diye akıl verirken orta karar ikramiyeye kanaat etmek pek de uyuşmuyor :) Ama sanırım yılmayıp Ocak çekilişi için bilet almak da “Nothing is impossible / Hiç bir şey imkansız değildir” ile bağdaşıyor. O zaman 9 Ocak için tez bilet alına ve şans devam ettirile :) 9 Ocak çekilişi için bileti İzmir’den alıp şans faktörüne lokasyon faktörünü de katıp duble ümit yapayım o zaman. Bu hafta sonu kardeşin yemin töreni için İzmir’deyiz. İlk defa İzmir’e gideceğim. Foça ve Çeşme’ye giderken hep teğet geçtim ama bu kez İzmir’i gezip göreceğim. Hem kardeşi görmenin heyecanı hem de İzmir’de mini haftasonu tatili heyecanı beni Pazartesi sendromundan biraz olsun uzak tutuyor. Onlarda olmasa yandık. Satışlar sıfırlandı, tüm dosyalar temiz, yeni bir yıl başlıyor. Umarım bu sene de bütçeler tutsun hatta geçsin. Bereketli ve bol kazançlı bir yıl olsun. Planlanan seyahatler sağlıkla gerçekleşsin ve satışla sonuçlansın.

Geçen hafta yılbaşı koşturmalarında bir mekân keşfettim. Aslında bilindik bir mekânmış ama ben ilk defa gittim. Kalabalık bir arkadaş grubu ile hem yeni yıl yemeği yedik, hem bir arkadaşımıza erken doğum günü kutlaması yaptık. Mekânın hem yemeklerini, hem dekorunu, hem de çalışanlarını çok beğendik. Verilen servisten çok memnun kaldık. İlk fırsatta tekrar gideceğiz. Mekân Big Chef’s. Çeşitli yerlerde şubeleri var, biz Tünel(Şişhane)’deki yerine gittik. Yeni yıl önce olduğundan mı yoksa mekânın popülaritesinden mi bilmiyorum ama mekân doluydu. Mutfağın yanında biraz yukarı da bulunan masayı bize ayırmışlardı. Yerimiz özeldi, çok rahat ettik. Ne de olsa 13 kişiydik, kalabalıktık ama kalabalık oluşumuz servisi aksatmadı, tüm yemekler ve içecekler aynı anda servis edildi. Gidilesi, tadılası...Websitesi: http://www.bigchefs.com.tr/

Geçtiğimiz haftanın bir diğer mekânı ise fabrika dönüşü akşam yemeği yediğimiz Vapiano. Suadiye’de Vakko’nun sokağındaki mekân iki seferdir fabrika dönüşü trafiğe takılmak isteyip uğrayıp yemek yediğimiz bir yer. Akabinde de caddede biraz yürüyüp hava alıyoruz. Self-servis hizmet verilen mekânda makarnalar, pizzalar leziz. Mekânın dekorasyonu ve ışıklandırmasına bayılıyorum. Bence tek kusurları arkalıksız koltukları; yemek yerken ihtiyaç duyulmasa da sonrasında mutlaka insan koltuğuna kurulup şöyle bir rahat oturmak istiyor. Maalesef bu mümkün değil. Umarım bu konuda bir değişiklik düşünürler. Yeni yıl üzeri olmasından mı yoksa cadde halkının makarna pizza sevgisinden mi bilmiyorum ama Big Chef’s gibi bu mekân da doluydu. Halkımız dışarıda yemeği seviyor sanırım. Gidilesi, tadılası.... Websitesi: http://www.vapiano.de/frame.php?lang=tr

Ofiste yeni yıl

2010-01-04T10:48:00.004+02:00

Ten tips for 2010 / 2010 için 10 ipucu

2010-01-04T10:12:00.017+02:00

2010’un ilk iş gününde bana gelen motive edici bir emaili paylaşmak istedim.

Do not get into trouble / Başını belaya sokma

Aim for greater heights / Daha yüksek hedeflerin olsun

Stay focused on your job / İşine odaklan

Exercise to maintain good health / Sağlık için egzersiz yap

Practice team-work / Takım çalışmalarına katıl

Rely on your trusted partner to watch your back / Arkanı kollaması için ortağına güven

Save for rainy days / Yağmurlu günler için tedbirli ol

Rest and relax / Uzan ve gevşe

Always smile when your boss is around / Patronun ortalıktayken her zaman gülümse

Nothing is impossible / Hiç bir şey imkansız değildir

Mutlu Yıllar

2009-12-31T11:09:00.003+02:00

Yeni yıl gelir eski yıl giderken listeler yapılır ya hep, ben de mi yapsam dedim. Ama sonra vazgeçtim. Zaten hayat koşturması içinde o kadar plan yapıyorum ki, bari senenin gelişini plansız karşılayayım. Yeni seneden beklentim, sağlık, mutluluk, huzur, bol kazanç, barış, anlayış…hepimiz için….tüm insanlık için. “Hoş”gel 2010 :)

Kış geldi

2009-12-20T23:05:00.006+02:00

Ayva reçeli,
Boza,
Salep,
Balık,
Atkı-eldiven-bere,
Şemsiye,
Yağmurdan tutmayan fön,
Pantolon paçalarından eksik olmayan çamur,
Örgü örmek,
Fazlalıkları daha kolay gizlemek,
Yağmur,
Rüzgar,
Kar,
Son sürat çalışan silecekler,
Ev hırkası,
Emektar kahverengi botum,
Fuarlar için son sürat seyahat planları,
Ocak-Mayıs arası 2 haftada bir yolculuk,
Yılbaşı partisi telaşları,
Hediye alışverişleri,
29unda kızlarla yeni yıl yemeği heyecanı,
Ofiste nasıl kutlasak planları,
Piyango bileti almak(ya çıkarsa),
Pİyango çıkarsa neler yaparız hayalleri,
Bütçe,
Satış vs. Masraf,
Kırmızı giyme isteği,
Noel baba küpelerini takma isteği

Hepsi kışla birlikte hayatıma girdi. Kış, kardeşi askere yolladıktan sonra bastırdı. Ya da ben o zaman geldiğini fark ettim. O zamana kadar soğuk hafif hafif hissettiriyordu kendini ama fazla belli etmiyordu. Ama bu haftasonu "Ben geldim" dedi. Hoşgeldi. Kardeşin askerden gelmesiyle gidecek. O zamana kadar güzel geçsin..

Hastalık arası sosyal hayat

2009-12-01T11:31:00.001+02:00

Hastalık arasında iyileştiğim zamanlarda hemen sosyal hayata geri döndük. Kaçırdığım bir çok aktivite bir yana katıldıklarımızdan bahsedeyim.

Ece’nin doğum günü@Cuba Bar
Küba mutfağından lezzetli yemekleri tattık, Küba müziğini canlı canlı dinledik, fıkır fıkır dans ettik. Çok güzel bir doğum günü oldu. Kıskandım. Darısı başıma :)

Daniel Harden dünyamıza hoş geldi
Pimpirikli annesine inat beklenen gibi erken doğmadı. Güneşli bir sonbahar günü bize merhaba dedi. Hoş geldin Danny :)

Ne olacak bu Fener’in hali?
Evde izlediğimiz iki maçta da Fener’in hali içler acısı. Yine bir yenilgi döngüsüne girdiler. Tez zamanda çıkıp maçlarını kazanlamarını kocacığımı üzmemelerini istiyorum.

Kardeş askere gidiyor
Ailenin erkeklerinin er geç başına gelecek şimdi benim kardeşimin başında. Dualarım en rahat şekilde yapıp bir an önce gelmesi için. Heyecan had safhada, umarım güzel bir yer çıkar.

Gelecek program:
5 Aralık-Kocişin doğum günü/Fasıllı eğlence
15 kişilik bir ekip olarak yılbaşından önce senenin son eğlencesi için bu cumartesi Nevizade’de fasılda buluşuyoruz. Kociş bu sene fasıl istedi, fasıla gidiyoruz.

16 Aralık-Halise İstanbul’da
Amerikalı Halise yazın gelecekti, ancak kışa gelebildi. Neyse buna da şükür. Gelsin, çoooook özledim. Yılbaşında/doğum gününde de burada, umarım birlikte çoooook zaman geçiririz.

İstediklerim:
Neşeli Hayat’ı izlemek,
Avatar’ı izlemek,
Hastalık nedeniyle ara verdiğim spor ve diyete tam gaz yeniden başlamak,
Aldığım kitapları okumak.

Hastalık

2009-12-01T11:24:00.002+02:00

Toplamda 1 ay süren son haftasında ise laranjite çeviren uzun bir grip nihayet bitti. Yarın doktora larantij için kontrole gideceğim. İnsan ateşli, hasta ve keyifsiz olunca hiçbir şey yapmak istemiyor. Arada kendimi iyi hissettiğimde işe gittim ve sanırım bu iyileşme sürecimi yavaşlattı. 29 Ekim’den beri hastalıkla boğuşuyorum. Hafta sonları dinlenip düzeliyorum, bir iki gün işe gidiyorum, sonra tekrar hasta oluyorum yine yatıyorum. Umarım bu sefer şeytanın bacağını kırdım, tamamen iyileştim. Hasta olup evde dinlendiğim için arkadaşlar bana çok özendi. Sağlıklı olsam da evde kalsam tamam ama 39 ateşle, kısık sesle yatmak hiç de zevkli değil. Yani aslında hasta olmanın en iyi yanı iyileştiğinde sağlığının kıymetini bilmek. Şu an kıymet bilen dönemindeyim. Herkese gripsiz, sağlıklı, mutlu günler dilerim :)

Cumhuriyet Bayramı

2009-10-28T21:46:00.001+02:00

Olağan haller

2009-10-19T13:43:00.001+03:00

Uzun zamandır blogu ihmal ettiğimin farkındayım. Ama yazmadığım bu süre içinde hayat tüm hızıyla yaşanmaya devam ediyor. İş seyahatleri, görüşmeleri, gelen-giden misafirler derken yazmaya fırsat kalmıyor. Bir de çiftlik oyunu beni de sardı, iş haricinde ne zaman bilgisayar başına otursam sanal tarlam ve ekinlerimle ilgileniyorum. Oyun garip bir şekilde tüm grubu sardı. Benim hedefim 37.dereceye gelip bırakmak. Toplamda 70 derece var ama o kadar sabredemeyeceğim. Bu arada bir önceki yazımda bahsettiğim şeylerin bir kısmını gerçekleştirdim. Popcornluk bir filmi popcorn eşliğinde izledim, salsa yaptım, şarap içtim (hatta daha iyisi sangria içtim), küpeleri alamadım ama başka alışverişler yaptım, spor ve diyet için ilk adımı attım. Şimdi bu yazımla da bloğuma düzenli yazmaya geri dönmeyi umuyorum. Umarım başarılı olurum.

Museums Around the World

2009-09-30T15:25:00.001+03:00

Sevgili İpek Aral Kişioğlu friendfeed’de “Museums Around the World” diye bir grup kurdu. Beni de üyesi yaptı. İyi ki de kurdu, eline sağlık. Her gün acaba bugün hangi müzedeyiz diye mutlaka bakıyorum. Kendi gezdiklerimi de birer ikişer eklemeye çalışıyorum. http://friendfeed.com/museums-around-the-world

Müzeler demişken aklıma merakla beklediğim bir müze geldi. Masumiyet Müzesi. Yazar Orhan Pamuk ile bir küs bir barışık bir ilişkim var. Bazı kitaplarını çok sevdim, bir solukta okudum bazılarını ilk sayfadan bıraktım. Masumiyet Müzesi hakkında kitap çıkmadan epey bir bilgi sızdı. Konusu ilgimi çekti. Kitap çıkar çıkmaz aldım ve bir solukta okudum. Kitabı yeni bitiren herkes gibi bende müzeyi merak eder oldum. Birkaç ay içinde başka kitaplar çıktı, konu dağıldı. Müze 2010 açılacak diye duyurulmuştu. Umarım ilk aylarında açılır. Tabi aradan epey zaman geçti, kitaptaki detayları hatırlamak için tekrar okumak en azından göz gezdirmek lazım. Neyse..müze açılsın okuması kolay. Gezip gruba ilgili postu yazmak için sabırsızlanıyorum :)

Hazır başlık atmışken, sonradan hatırlamak için gezdiğim ve sevdiğim müzelerden bazılarını yazayım dedim:
The Musée du Louvre "Grand Louvre", Paris, Fransa
Musee d'Orsay, Paris, Fransa
British Museum, Londra, İngiltere
Balboa Park, San Diego, California, A.B.D
Vatikan Müzesi, Vatikan(Roma, İtalya)
The Teatro alla Scala Museum, Milano, İtalya
MOMA, New York, A.B.D
Metropolitan Museum of Art, New York, A.B.D
Guggenheim Museum, New York, A.B.D
İstanbul Modern
Koç Müzesi

Yapmak istediklerim

2009-09-30T11:32:00.004+03:00

Yapmak istediğim o kadar çok şey, ama onları yapmak için de o kadar az zaman var ki. Bende yapmak istediklerimi yazdım. Belki yazınca kendi aklımı da organize ederim ve hedeflerime daha kolay ulaşırım :)

İşte bu ay bitmeden yapmak istediklerim:
Film Ekimi’ne gitmek,
Bienal’e gitmek,
Akbank Caz Festivalinde bir konser izlemek (tercihen İlhan Erşahin),
Bir Cuma akşamı haftasonu yorgunluğunu atmak için sonu başından belli pop-cornluk bir romantik komedi izlemek (Katherine Heigl’in son filmi olabilir mesela),
Salsa yapmak (Ajda söz verdi önce öğreten sonra dans ettiren bir yere gideceğiz),
Şarap içmek,
M&S’da geçen hafta gördüğüm küpeleri almak,
Kışlıkları çıkartmak(pek elim gitmese de yavaştan yapmak lazım)
Cercis Murat Konağı’nda Mardin yemekleri yemek,
Düzenli spor ve diete tekrar başlamak (önce yemek sonra diyet bu ne yaman çelişki :)),
Alışveriş yapmak & vitrin bakmak,
Bloguma düzenli yazmak…

Bakalım Ekim sonunda listedekilerden hangilerini yapmış olacağım :)

Baby updates

2009-09-15T09:11:00.002+03:00

Güleser’in oğlu Eren dün anaokuluna başladı. İlk bebeğimiz artık bebeklikten çıktı, abi olma yolunda ilerliyor.

Dün gece geç saatlerde beklediğimiz güzel haberi aldık. Ceylan’ın oğlu Mert Çınar aramıza katıldı. Bugün hastaneye Çınar bebeği görmeye gideceğiz.

İşallah hepsinin nice güzel günlerini görürüz. Tüm bebişleri ve annelerini öpüyorum buradan :)

Kumdaki ayakizlerimiz

2009-09-14T14:59:00.003+03:00

Soldan sağa: Ajda, Eray, Tufan, Nevra, Güldeniz, Burcu

Soldan sağa: Ajda, Burcu, Güldeniz, Nevra

29-31 Ağustos 2009, Bozcaada-Ayazma Plajı. Yazın son kaçamağının en matrak anları. Yağmurlar başlarken hatırlatmak için. Söz verdik, aynı pozu bu kış bir kar tatilinde tekrarlayacağız.

Yes, that's me! :)

2009-09-07T14:42:00.002+03:00

Çayın efendisi

2009-09-07T12:54:00.006+03:00

Çayın f&dsi. Dün İstinye Park Paşabahçe’de gördüm. Sanırım tüm Paşabahçelerde mevcuttur. Paşabahçe’nin f&d kristal serisinin çay bardakları. Çok beğendim. Tombul hatlar harika. Alınası, içilesi :)

Yaz bitti

2009-09-07T11:58:00.001+03:00

Bu sabah kapalı puslu bir havaya uyandı İstanbul. İşe gelirken yağmur çiseledi. Ben yine her yağmur öncesi başarıyla yaptığım gibi akşam çamaşır yıkamış ve balkonu çamaşırla doldurmuş bulunuyorum. Allahtan balkonumuz panjur olmamasına rağmen az yağmur alıyor. Ama yine de tüm gün aklım balkondaki çamaşırlarda kalacak. Hava serinledi. Artık esen rüzgar serin geliyor. Gündüz öğle saatlerinde sıcak kendini hissettirse de sabah serinliği-akşam serinliği hemen diyaloglara girdi. Kavun-karpuz zamanı geçti. Mağazalar sezona girdi, siyah, gri, vb koyu renkler vitrinlere yerleşti. Bakalım ilk yaprak ne zaman düşecek.

Bozcaada kaçamağı

2009-09-07T11:57:00.001+03:00

Yaz biterken, Ağustos’un son hafta sonu Bozcaada’daydık. (Yani bağbozumundan önce) Suyun en sıcak zamanıydı. Rüzgâr yoktu, Ayazma’da güneşlenmek, denize girmek harikaydı. Akşamları tişörtle gezilebilecek kadar sıcaktı. Üzümler lezizden de leziz, levrekler nefisten de nefisti. 6+1 kafadar kumsala ayak izimizi bıraktık, “maximum” yaptık. Biraz mideyi bozduk ama 3 günlük kaçamağımızın tadını kaçırmadık. Geziden kulağımda yol boyu dinlediğimiz salsalar kaldı. Arabada hala aynı cd var. Belki dinlersem yaz bitmez, yol hep Ayazma plajına çıkar :)

17 Ağustos 1999

2009-08-17T12:46:00.002+03:00

Hatırlıyorum, anıyorum. O saniyeleri asla tekrar yaşamamayı diliyorum!

Masal diyarı Bled

2009-08-17T11:34:00.007+03:00

Mayıs ayında gittiğimiz İtalya tatilinde Bled gölünü de görme şansımız oldu. Dilim döndüğünce bu masalsı gölü ve manzarasını anlatmaya çalışmıştım. Sabah’ın bu haftaki Pazar ekinde de Bled hakkında yazıyı görünce linkini buraya koymadan edemedim. http://www.sabah.com.tr/Ekler/Pazar/IyiYasa/2009/08/16/masal_diyari_bled

Bu arada da seyahatimiz sırasında çektiğim ama koymaya fırsat bulamadığım resimleri de ekledim.

Bialystok(Polonya) gezi notları

2009-08-10T13:50:00.023+03:00

Geçen hafta iş için Polonya’ya Bialystok şehrine gittim. Şehir Polonya’nın en kuzeydoğusunda Belarus sınırında. Bialystok çok yeşil bir şehir, etrafı ormanlık. Bu nedenle Polonya’nın ciğerleri deniyor. Varşova’dan arabayla (yoldaki asfalt döşeme çalışması sırasında durakladığımızı da sayarsak) 4 saatte vardım. Polonya’da e5 veya Tem gibi otoyol yok. Tüm yollar trafik ışıklı ve radarlı. Sürücüleri de Türk sürücülerine göre hayli haşin, her an ani fren yapabilirler veya karşıdan gelen arabaya aldırmaksızın öndeki aracı sollayabilirler. Yani 2 şeritli yolda solama sırasında 3 araç yan yana gidebilir. Ziyaret ettiğim firmadakiler yolculuğumun nasıl geçtiğini sorunca trafikleri ve sürücüleri hakkındaki yorumlarımı kendileriyle paylaşmadan edemedim. Onlarda fazla yorum yapmadan durumu onayladılar, hemen bana Türkiye’de araçların farlarının sürekli açık olup olmadığını sordular. Bende gece evet ama gündüz genelde pek açık tutulmaz dedim. Onlar da güvenli sürüş için Polonya’da araçların farlarının gündüz de açık olduğunu belirttiler. Evet siz deli gibi araba kullanın, gelene bakmadan sollayın, radarı görünce ani fren yapın ama Allah’tan farlarınız yanıyor da, güvenli kullanıyorsunuz :) Bu mantığı anlamam güç, ama baktım konun sonu yok ve ben de ürünlerimizi satmak için gelmişim hemen kendimce daha sevimli konulara yelken açtım. Dönüş yolculuğunda da şoföre yavaş sürmesini ve solamamasını tembih ettim. Ama ani bir frenle yerimden zıplayınca ben uykuya daldığımda şoförün Polonya usulü “güvenli” kullandığını fark ettim. Neyse ki sağ salim Türkiye’ye ayakbastım. Umarım satış olur, ama ben bir daha kendilerini ziyarete gitmem :)

Sabahın erken saatlerinde havaalanında başlayan yolculuğum, akşamüstü şehre varışımla noktalandı. Ne tesadüf ki aynı anda Polonya Bisiklet Turu’nun Bialystok ayağı yapılmaktaydı. Hemen bavulumu odama bıraktım. Fotoğraf makinemi kaptım ve yarışın son dakikalarını izledim. Sonra da kısa bir yürüyüş yapıp şehrin fotoğraflarını çektim.

Ertesi gün akşam yemeğinde ise Polonya’nın yerel yemeklerinden tatma fırsatım oldu. Polonya’ya birçok sefer gitmeme rağmen cesaret edip yerel yemeklerinden deneyememiştim, bu sefer cesaret ettim. Yemekleri yerken çok güzel geldi, ama sonrasında Tatar dedikleri çiğ etten yapılan yemek midemi hayli zorladı. Sabaha kadar epey kıvrandım. Ertesi gün sabahtan döneceğim için hayli tedirgin oldum ama çok şükür ki yolculuğum rahat geçti. Bu deneyimden sonra seyahatlerde az ye ve bildiğini ye kuralımdan şaşmamaya karar verdim.

25-26 derece gri, boğucu Polonya’dan sonra 30-32 derece güneşli ve aydınlık İstanbul’a varınca ülkem gerçekten güzel dedim. Bazen keşmekeşine o kadar kaptırıyoruz ki kendimizi şikâyet ettiğimiz şeylerin bile aslında ne kadar kıymetli olduğunun farkına varamıyoruz.

Kente vardığımda karşılaştığım hoş süpriz. Tüm yollar tur için kapalı, halk yollarda bisikletçileri alkışlıyor. Caddeler cıvıl cıvıl :)

Finish!

Bisiklet turunun başlama noktası.

Bir sergi duyurusunda yer alan Polonya köy hayatını tasvir eden bir resim.

Katedral

Bisiklet turu için havalandırılan balon

Şehrin ortasındaki parktan resimler...

Başlangıç: Sebzeli deniz mahsülleri çorbası. Midye, karides, balık, fasülye, pırasa, patates...ne ararsanız var.

Bütün gece beni yediğime pişman ettiren meşhur mezeleri: Tatar. Ortada çok ince çekilmiş ve yoğurulmuş kıyma, üzerinde ton balığı, yanında soğan, turşu vb. Eti isteğinize göre etrafındaki soğan ve turşuyla karıştırıp kızarmış ekmeğin üzerine sürüp yiyorsunuz. Dediğim gibi yerken tadı harika, ama sonrası için sağlam bir mide gerekiyor :)

Ana yemek: Kırmızı meyve soslu bizon eti, üzerinde tatlı armut, yanında minik kızarmış patatesler, haşlanmış fasülye ve mini salata ile.

Şehir meydanı

Lubomirski Sarayı.

Foça'dan...

2009-08-10T10:40:00.013+03:00

Foça tatilinden kendi çektiğim resimler...

Bonjour'u herkes bilir ama "Öz" Bonjour sadece Yeni Foça'da :)

Hayli rüzgarlı Yeni Foça sahili..rüzgar kumları kaldırdığından resim çekmek pek mümkün olmadı.

Foça'nın rüzgarı meşhur. Uçmasınlar diye şemsiyeler sonradan takılıyor.

Club Makarel koyu ve muhteşem denizi... offf keşke şimdi orada olsak :)

Eski Foça merkez - sahildeki balık restoranları

Eski Foça'da festivalin son gecesi yapılan fener alayı..

Gümülcine-Komotini gezi notları

2009-08-07T11:43:00.022+03:00

Tatil öncesi iş için Gümülcine(Komotini)’ye gittim. Ama yazısını yazmak ancak bugüne kısmet oldu. Batı Trakya’nın çok sevimli, denizi olmayan ama varmış da her an bir sokağın köşesinden görünecekmiş hissi veren, yardımsever ve ilgili insanları ile şirin bir kasabası. Otobüsümüz akşamüstü şehre vardığında saat 6 olduğu halde tüm dükkânların kapalı olduğunu gördüm hayret ettim. Yazlık çalışma saatleri: 08:00–14:00! Tembellikte İtalyanları bile geçen Yunanlıları kutluyorum, bende hemen bu saatlerin ülkemizde uygulanmasını istiyorum :)

Gümülcine meydanı trafiğe kapalı, etrafında kahveler, restoranlar, ortasında çocuk oyun alanları, kocaman ağaçlar var. Yemek saatleri de bizden geç, öğle yemeği 14:00 den sonra, akşam yemeği ise 22:00’de yeniyor. Nüfusun büyük çoğunluğu Türk. Her yerde mutlaka bir Türk’e veya Türkçe bilen birine rastlıyorsunuz. Aksanınızdan sizin Türkiye’den geldiğiniz anlaşılıyor, yardım etmeye çalışıyorlar, çok ilgileniyorlar. İnsanın çok hoşuna gidiyor. Valla Amerikalıların ne hissettiğini şimdi anlıyorum, dünyanın neresine giderlerse gitsinler mutlaka kendi dillerini konuşan birileri var. Ne büyük kolaylık ve rahatlık!

Kurukahveci Mustafa'nın dükkanı..

Gümülcine’yi benim “yavaş şehir” adayım olarak göstermek istiyorum. Hayatın akışı, insanların hal ve tavırları, havası, suyu, binaları ile hayatı sakin sakin yaşayabileceğiniz bir yer. İnsanların bir acelesi yok. Şehirin eski yerleşiminin hiç sanayi görmemiş bir havası var. Gözlemlerime ve etraftakilerle yaptığımız sohbetlere göre tarım ana geçim kaynağı. AVM yok, her AVM’i ve bilinen caddeleri dolduran bildik “global” mağazalar yok. Merkezde biz üç tane cami gördük. Camilerden namaz vakitlerinde ezan sesi yükseliyor. Kahveleri yerel, aynı bizim Türk kahvemiz ama tadı biraz daha hafif, sanki kakaolu gibi. Bir çok kişi evinde kahve, tütün, meyve-sebze yetiştiriyor. Bunun yanında “frappe” dedikleri soğuk kahveleri var o da güzel. Bildiğimiz nescafe ile yapılıyor. Hemen tarifini veriyorum. Bu sıcak günlerde benim gibi kahveden vazgeçemeyen ama soğuk bir şeyler de içmek isteyenler için ideal. Tıpkı bizdeki gibi kahvehaneler var. Yaşlıları günün her saati o kahvelerde oturup frappelerini içerken görmek mümkün.

Gümülcüne meydanında bir Türk olarak bizim ilk dikkatimizi çeken yeni yapılmış, kocaman Ziraat Bankası. Banka olarak bölgedekilere hizmet veriyor, kapalı olunca ise bizim gibi Türkiye'den gelenlerin önünde fotoğraf çektirdiği bir foto-point :) Banka Yunanistan'daki çalışma saatlerine göre hizmet veriyor. Bence bu da Türkiye'deki çalışanlar için bir kıskançlık sebebi olmalı :)

Otel ve yeme-içme fiyatları çok uygun. Şehir merkezinde bir çok otel var, rezervasyonsuz bile yer bulmak mümkün. Yemekler uygun fiyatlı ve çok lezzetli. Özellikle zeytinyağları harika. Arabayla veya otobüsle bir Yunanistan gezisi planlanırsa kesinlikle dahil edilmesi gereken kentlerden biri.

Frappe

Malzemeler:
1 ½ çay kaşığı nescafe klasik hazır kahve
1 bardaktan biraz az soğuk su
Şeker
Süt
Buz

Hazırlanışı:
Eğer evde içki hazırlıyorsanız hazırdaki martini shakerda veya marketlerde çok uygun fiyata bulabileceğiniz kapaklı plastik içecek kaplarında nescafeyi, şekeri, suyu köpük oluncaya kadar iyice çalkalayın. Servis edeceğiniz bardağa buzları koyun, üzerine bol köpüklü frappeyi koyun, isteğinize göre süt ilave edin. Afiyet olsun! :)

Beach office

2009-07-28T12:56:00.008+03:00

Buradan duyuruyorum. Yazları beach office çalışabileceğim bir iş arıyorum. Laptopum olsun, gölgem olsun yeter. Tatil sonrası ofis insana dar geliyor. Tatile ya çıkmamalı ya da geri ofise gelmemeli, havalar soğuyuncaya kadar beach office çalışılmalı. İşte hayalimdeki yazlık ofis ortamları :)

Tatilde yol üstü lezzet durakları

2009-07-27T13:11:00.012+03:00

"Yediğin içtiğin senin olsun gördüklerini anlat" derler ama genelde seyahatlerden dönüşte yenen değişik ve leziz yemekler mutlaka konu olur. Biri bir yere giderken "oranın şusu meşhur mutlaka ye" tavsiyeleri mutlaka verilir. Diyete ara verip tatile çıkınca, tatil normalde yemediklerimizi yediğimiz bir festivale dönüştü :) Şimdi tekrar diyete başladığım bu ilk günde tatil boyunca yediklerimi anıyor ve şekersiz çayımı yudumluyorum. Ramazan'a kadar kendime hedef koydum, Ramazan'a kadar diyet sıkı bir şekilde uygulanacak! Önce tatilde aldıklarım gideceki sonra da hedefe doğru ilerlenecek. Yemekleri yedik sonra da bugün eski sistemimize dönüş için kendimizi motive ettik. Üstelik sadece kendimizi değil arkadaşlarımızı da motive ettik. Grupça “diyetteyiz” yani :)

Eski Foça merkezde levrek ızgara
Yine Foça'da deniz börülcesi

Yeni Foça'da Lokmacı Zehra abla'dan lokma. Üzerine tarçınla nefffisss..Rüzgarlı bir Foça akşamına ait en güzel anılardan biri oldu.

Bir Altınoluk klasiği..öğle yemeğinde plajdaki büfeden Ayvalık tostu. Biz mi açız, deniz mi güzel, tostun tadı süper..Altınoluk lezzetlerine bir yenisi eklendi. Köyün tepesindeki çay bahçesinde çiğ börek. Akşam yemeği niyetine..

Dönüş yolunda mutlaka Ulusoy'da iskender. Tatilin son saatlerinin en şahane şeyi. Yerken insan tatil bitimi hüznünü 5-10 dakikalığına erteliyor.

Tatil bitti...eve döndük..su, soda, salataya başladık :)

Yeni tatil planları tam gaz.. bekle bizi Bozcaada biz geleceğiz....Çook yakındaaa!

Tatil bitti

2009-07-27T10:49:00.025+03:00

Geçen hafta bugün, bu saatlerde kumsalda havluyu hangi şezlonga bırakıp yer tutsak diye düşünüyordum. Şimdi ise ofisimdeyim ancak deniz fotolarına bakıp iç geçiriyorum. Tatil, alışması kolay, bitirilmesi zor. Tatil sonrası tek tesellim dönüş yolunda planlamaya başladığımız ikinci tatilimiz. Bu tatil gibi bir hafta değil, sadece hafta sonu için düşünüyoruz gerçi ama olsun, yaz bitmeden ne kadar denize girsek kardır değil mi :)

Tatilde fazla kg almadım diye düşünürken bu sabah işe gelmeden bir tartıldım ki almış başımı gitmişim. Emeklerim boşa gitmesin diye hemen bugünden başlıyorum diyetime ve sporuma. Off kg vermek de tatil gibi, alması kolay ama vermesi zor.

Çektiğim resimleri henüz yüklemedim bunlar netten bulduğum resimler. Kendi çektiklerimi yükleyinceye kadar idarelik. Ofis ortamında bakıp bakıp moral bulmalık :)

Ooof of keşke şimdi tatilde olsaydım :)

Club Makarel, Eski Foça

Eski Foça şehir merkezi

Siren Kayalıkları

Atatürk Adası

Eski Foça'da gün batımı

Altınoluk sahili

İtalya&Slovenya gezi notları-2

2009-07-01T15:07:00.005+03:00

Bloguma vakit ayırdığımda aklıma ilk gelen uzun uzun İtalya gezimizle ilgili yazacaklarımı tamamlamak. Detaylı detaylı her şeyi anlatmak. Ama anlatacak çok şey olunca hep erteleniyor, ertelendikçe unutuluyor. Unutmamak için kısa kısa başlıklarda gezinin “en” lerini toplamak istedim. Yoksa bu da diğer şehirler gibi uçup gidecek..Mayıs ayında gittiğimiz bir haftalık İtalya seyahatimizden aklımda kalanlar..

Her gün, her şehirden mutlaka ama mutlaka yediğimiz(hatta bazen günde iki kez) nefis dondurmalar! İtalya’da hele de Roma’da dondurma yemediyseniz dondurma yememişsiniz demektir.

Pisa Kulesi’nin etrafındaki çimlere yatıp, ayakkabılarımızı çıkartıp yorgun attığımız dakikalar..

Pisa Kulesi’nin önünde poz vermeye çalışanların komik halleri…

Uzuuuun bir yolculuk sonrası Montecatini’deki otele vardığımızdaki mutluluk anı..

Floransa’ya Michelangelo Tepesi’nden bakış… En güzel foto-point!

Floransa’daki heykeller, heykeller, heykeller…

Siena'nın mahalleleri...Sarı-Lacivert renklerinden dolayı biz kaplumbağa mahallesini çok sevdik. Artık "Farhi Kaplumbağalarız" :)

Palio yarışlarının yapıldığı at meydanı...

Toskana şarapları...

Autogrill'ler...

Roma’nın sıcağı… Mayıs ayında gölgede 40 dereceği gördük!

Roma’daki Şampiyonlar Ligi final maçı şenlikleri, aslan Barçalıların tezahüratları..

Colosseum…

Vatikan…

Gece Roma turu.... Roma kesinlikle gece daha güzel...

Pantheon’un yanında yenen akşam yemeği… Yemeğe eşlik eden sokak müzisyenleri ve seslendirdikleri şahane aryalar…

Roma’da kaldığımız otele hırsız girmesi…

Tabi ki Roma Dondurması!

Spagettiler, pizzalar ve yemek sonrası mutlaka ama mutlaka espressolar!

Verona’nın küçük ama sevimli şehir merkezi…

Romeo ve Jülyet’in evleri..

Lido de Jesolo sahilinde gün batımı…cadde boyu yürüyüşler…yediğimiz en leziz ve en uygun fiyatlı İtalyan yemekleri..

Venedik’in masalsı atmosferi… Meydandaki güvercinler… Binbir çeşit maskeler… Göz alıcı vitrinler... En şık hediyelikler... Sıcak sıcak sıcak... Gondol sefası…

Limonlu Gatorade!

Venedik’in pahalılığı… WC’ye 1,5 Euro ödedik… Rekor budur herhalde!

Bled Gölü’nün muhteşem manzarası… Ve maalesef manzarayla tezat tezek kokusu :)

Ljubljana’nın soğuğu… Mayıs ayında polarlara sarındık, donduk donduk!

Herkes hamile!

2009-07-01T14:33:00.001+03:00

3 arkadaşım hamile. İkisinin 2. bebeği. İkisinin doğumları Aralık ayında, bir diğerinin ise daha yakın Eylül. Cumartesi günü hamilelerden iki tanesi bendeydi, ortamda 2 hamile bir de anne olunca konuşulan konular belli. Ben ev yapımı Cosmo için tüm teşkilatı hazırlamış martini kadehlerimi çıkartmış onlara da alkolsüz Cosmo yapmayı planlarken olay birden limonataya döndü, içi yanan hamilecikleri limonata ile serinlettik. Cosmolarda artık doğum sonrasına kaldı, lohusa şerbeti yerine yaparım :) Arkadaş çevremiz doğumlarla genişliyor. Kadro kalabalıklaşıyor. Umarım çocuklarımızda bizler gibi iyi arkadaş olurlar.

R.I.P MJ!

2009-06-26T19:23:00.005+03:00

Babalar Günü "en"leri

2009-06-22T14:59:00.002+03:00

En gülümseteni: Babalar günü için Avantaj kartın yaptığı reklama bayılıyorum. Dans eden çocuklar, jingle, seslendirme harika. :)

En doyuranı: Fenerbahçe Happy Moon’da Pazar Bruch’ı. Açık büfe, saat 14.00’e kadar, kanepeler de yayıl, bahçede otur, açık havanın keyfini çıkar.

En kahramanı: “Benim babam bir kahramandı” etkinliği. http://www.milliyet.com.tr/Pazar/HaberDetay.aspx?aType=HaberDetay&KategoriID=26&ArticleID=1108886&Date=21.06.2009&b=Kahraman%20babalari%20icin%20bir%20aradalar

En içteni: İclal Aydın’ın yazısı. http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=244531&Categoryid=4&wid=10

İclal Aydın diyor ki: “Çocuğunu bir başına büyüten bütün kadınların babalar günü olsun...”
Evet olsun! Yazıyı önce kendi anneme, sonrada tanıdığım diğer en şahane annelere ithaf ediyorum.. Annecim, Rüçhan teyzecim, Emine teyzecim, Beril teyzecim..babalar gününüz kutlu olsun!

İndirim piştisi

2009-06-22T14:29:00.003+03:00

İndirime girdi ya yurdum kadınları son parçasına dek talan edecekler ve sezonun kalan kısmında yine birçoğumuz Kızılay dağıtmış gibi Mangolarla gezecek. Nereden mi biliyorum. Gittim bizzat yerinde keşfettim. İki gram kilo verip alışveriş konusunda hevesi gelen bendeniz hiçbir yorgunluktan kaçınmayarak tüm indirim dükkânlarını tırım tırım gezdi. Zara indirime girene kadar yine herkesin gözdesi Mango. Mango çalışanları ancak Zara indirime girince biraz rahatlayacaklar. O zamana kadar deli gibi kıyafet katlamaya devam. :) İndirim sezonunun yok satanı ise Mango’nun boyundan asmalı kapaklı bir çantası. Bakınız resim. Bu sezon herkeste var. Krem rengi ise sanırım en çok satılan rengi. Önce arkadaşımda gördüm, o çok beğenip, indirime girmeden almıştı. Mağaza gezerken denk geldi baktım, gerçekten kullanışlı bir çantaya benziyor, acaba ben de mi alsam diye içimden geçirmedim değil. Ama sonra vageçtim. Ben vazgeçtim ama aramızda vazgeçmeyenler olmuş, hatta Cumartesi günü hepsi Taksim’e gelmiş. İndirim piştisi oldular. Yürürken iyi vazgeçmişim dedim; İstiklal’de neredeyse her 10 kadından birinde aynı çantadan vardı. :)

Limonlu Bahçe'de bir yaz akşamı

2009-06-22T13:14:00.003+03:00

İki haftadır İtalya notlarımı yazmaya çalışıyorum ama hala bitiremedim. Bitirmeye de yakın değilim hatta sadece 2 paragraf yazdım. Hayalimdeki kapsamlı yazıyı tatile gitmeden bitirip yayınlamayı umuyorum. Bakalım başarabilecek miyim :)

Bundan gayrı hayat bizim için tüm sosyalliği ile akmaya devam ediyor. Şikâyetçi miyiz? Hayır! Mutlu muyuz? Evet! Sosyallikten yorgun muyuz? Evet! :) Yaz gelince, günler uzayınca, havalar ısınınca hayat sanki daha çok yaşanıyor. Arka arkaya yaz doğum günleri, kutlamalar ve spontane buluşmalar da derken hafta sonları yorgun ama mutlu, zamanın nasıl geçtiğini anlamadan akıp gidiyor. Bu sosyallik çevresinde bu Cumartesi Limonlu Bahçe’yi keşfettik. GS Lisesi’nin yanından Fransız Sokağına gider gibi aşağı gidiliyor. Yol ikiye ayrılıp sol taraf Fransız Sokağına kıvrılıyor ama biz kıvrılmıyoruz dümdüz devam ediyoruz ve hemen solda minicik tabelasını görüp apartmana dalıyoruz. Mekânın girişi bizi “aman ben nereye geldim” gibi hislere soksa da yılmayıp devam edince Limonlu Bahçe’ye ulaşıyoruz. Mekâna geliş sebebimiz canım arkadaşım Güleser’in doğum günü. Anaokulundan beri tanıdığım arkadaşıma sevgilisi sürpriz parti hazırladı, bende ucundan köşesinden yardım ettim. Güleser’i bir başka arkadaş bahaneyle mekâna getirdiğinde herkes ayağa kalkıyor ve alkışlıyoruz. Sonra bakıyoruz ki mekândakiler de coşmuş onlar da alkışlıyor. Güleser şok oluyor! Onun şoka girmesi bizi acayip mutlu ediyor, her ne kadar sonradan sürpriz olmadığı anlaşılsa da parti onu mutlu ediyor. (Patavatsız biri doğum gününü kutlarken partine gelemeyeceğim kusura bakma demiş!) Mumları üfledikten sonra da mesajını vermeyi ihmal etmiyor: "Rock'n roll forever!"

Canım arkadaşım, seni çok seviyorum. Daha nice nice güzel yaşlarını birlikte kutlamayı diliyorum! Rock'n roll forever! :)

Gelelim mekâna: Sakin, sevimli, yeşili bol, sigara içenleri saymazsak temiz havalı bir mekân. Ben sevdim, umarım bir fırsat olur da tekrar gideriz. Gitmek isteyenlere benden tavsiye! Görülesi ve yaz geceleri için ideal!

You can dance, you can jive, having the time of your life

2009-06-16T09:52:00.003+03:00

Bir Türk eğlencesi olarak “hep bir ağızdan karaoke”
Bu Cumartesi bizzat,şahsen ve yerinde yaptığım tespitlerimde gördüm ki, her vatandaşının birer poptar olduğu yurdum tüm dünyada Japonların favorisi olarak bilinen “karaoke” eğlencesini bağrına basmıştır. Tabi Japonların bireysel karaokesi Türkiye’de ise grup karaoke tadında yaşanmaktadır. Damarlarında yerinde duramaz Akdeniz kanı kaynayan halkım bir arkadaşı eğer sevdiği bir şarkıyı icra ediyorsa mikrofona atlamakta ve anında şarkıya kaynak yapmaktadır. Beri yandan sesine güvenmeyenler de yanına bir destek kuvvet istemekte (mesela ben) böylece grup karaoke gecenin sonlarına doğru 15 kişinin 15’ininde katılımıyla doruğa çıkmaktadır. Bizim mutfak kadar bir odada hep bir ağızdan İngilizce-Türkçe Allah ne verdiyse tüm şarkılar söylenir, laylay yapılır, bol bol alkol alınır, bunca yıldır tanıdığın arkadaşının aslına ne bet sesli olduğu fark edilir ama yine de ona mikrofon uzatılır ve çoook ama çooook eğlenilir.

Karaoke yaparken düşündüm de ne çok şarkı var hafızamızda. Eskiler yeniler…kimini sebat edip ezberlemişiz zamanında, kimi ise ilgilenmediğimiz halde aklımızda kalmış. Bence en güzelleri eskiler. O jenerasyona yetişemediğim halde çok sürpriz bir şekilde fark ettim ki ben tüm Abba şarkılarını biliyorum. Sadece ben değil hepimiz biliyoruz ve ezbere söylüyoruz ve hatta bence en güzel karaoke Abba şarkılarına yapılıyor. Eee ne de olsa;
“You are the dancing queen, young and sweet, only seventeenDancing queen, feel the beat from the tambourineYou can dance, you can jive, having the time of your lifeSee that girl, watch that scene, dig in the dancing queeeeeeeeeeennnnnnnnnnnnn”

Leeeeeeet The Bright Seeraaphimmm

2009-06-08T10:48:00.003+03:00

Sanat Güneşim Ecoş'la bir etkinlikte daha birlikteyiz. Ecoş’da olmasa şehr-i İstanbul’daki sanat etkinlikleri benden mahrum kalacak, sağolsun etkinlik habercim olarak bana haber ediyor beni peşine takıyor :) Cumartesi akşamı İKSV Müzik Festivali konserlerinden“Barok Trompet Galası” için Süreyya’da buluştuk. Süreyya’yı geç keşfettim ama çok sevdim. Sevdiğim için sanırım şansıma tüm etkinlikler de Süreyya’da. Festival Cuma akşamı açılış konseri ile başladı. Gittiğimiz konser de festivalin ikinci konseri. Aslında biz 13 Haziran’daki bir konser için bilet almıştık ama başka bir etkinlikle çakışınca buna geldik. Barok Solistler dönemsel kıyafetlerle geldiler. Zaten İtalya’dan geleli beri mimarinin etkisindeydim, kıyafetler, müzik ve Süreyya’nın dekoru birleşince birden kendimi Venedik’de hissettim. Çıkışta günün hatırası olarak birer İKSV kolyesi aldık, hemen taktık. Büyülü atmosfer operanın karşı kaldırımında bir çocuğun çaldığı darbuka ile bozuldu. Oynak bir milletiz, dinleyenler hemen göbek atmaya başlamışlardı bile. Kısa sürede konser kalabalığından daha fazla insan çocuğun başına toplandı, oysaki konser tam dolu değildi, boş koltuklar vardı. Umarım diğer konserle dolu olur da festival verimli bir yıl geçirir. Kulaklarının pasını silmek isteyenlere İKSV Müzik Festivali benden tavsiye.

İKSV Müzik Festivali websitesi: http://www.iksv.org/muzik/program.asp

Spin beybe spin

2009-06-08T10:24:00.004+03:00

Ara ara gaza gelip diyetimden, sporumdan bahsetmek istiyorum ama sonra nazar değer de kilo veremem diye vazgeçiyorum :) 3,5 aydır devam eden diyet ve sporla verdiğim kilolar 7.2 kg’yi buldu. 10 olunca eşimle kutlama yapalım dedik. Kadın bünyesinin talihsizliği işte, ben bu kadar zamanda ancak bu kiloyu verirken eşimin verdiği kilolar 19 oldu! Benim iki katımdan fazla. Ama doktorumuzun da dediği gibi erkek bünyesi ve kadın bünyesini bir tutmamak lazım. Ayrıca bu 3,5 aylık sürede benim 3 haftam iş seyahatinde evden uzakta, sporsuz, diyetsiz geçti. Ona rağmen vermeye devam. Biraz kendimi öveyim de moral olsun değil mi ama :) Sportif icraatlarımın sonuncusu ise “spinning”.

“Spinning”,spinning bisikleti adı verilen, özel tasarlanmış sabit bir bisikletle yapılan bir aerobik egzersizidir. Pedal çevirirken motive edici tempolu bir müzik çalar, spinning salonunun ortasında yer alan öğretmenin verdiği talimatlara göre hız arttırılır, azaltılır, bisiklete ayakta binilir, ileri geri gidilir, normalde yapmayacağınız ama hoca dediğinde yapacağınız binbir zorlukta garip hareket yapılır. Bu sırada da hızlı bir şekilde pedal çevrildiğinden deli gibi ter atılır, kalori yakılır. Bir ders ortalama 40-45 dk sürer. Derse girmeden önce yeterli olur mu diye düşünürken sonuna doğru bitse de gitsek dersiniz.

Ciddi miktarda kalori yaktıran ve metabolizmayı hızlandıran bir egzersizdir. Spor salonunda 2 saat takılıp yakamadığınız kaloriyi 40 dk’da yaktırır. Ayrıca benim gibi hızlı müzik sevenler için birebir. Bunlar güzel tarafları, e bir de işin acı tarafı var malum. Ayakta sürdüğün zaman ayakların, bacağındaki tüm kaslar, hatta kollar acır. Ama oturunca da rahat yok, sele çok rahatsız. Ne oturunca rahat var ne de ayakta. Şeytan azapta gerek durumu yani. Spor salonunda düzenli spora başlayalı beri spinning yapanları görüp “biraz kg verelim, kondisyon tutalım öyle yapalım” diyorduk, nihayet ben geçen Perşembe (nasıl gaza geldiysem) “evet vaktidir, bizim için de spinning zamanı gelmiştir” dedim ve Cuma günkü için derse kaydımızı yaptırdım. İlk kez katılmamıza rağmen yarıda bırakmadık sonuna kadar tamamladık. (ki derste birçok insan yarıda çıktı) Tabi seleden dolayı hafta sonu şöyle ağız tadıyla bir popo üstü kurulamadık ama deli gibi terledik, kalori yaktık, kendimizi iyi hissettik. Demek ki spinningi seven selesine katlanacak :) Neyse biz sevdik, o zaman gazı almışken tam yol devam. Cumaları spinning günüdür heyyt!

İtalya&Slovenya gezi notları-1

2009-06-01T14:24:00.007+03:00

İtalya hep görmek istediğimiz bir ülkeydi. İş için gittiğimde Milano ve Padova'yı gördüm. Hatta Padova ile Venedik yakın olduğundan Padova fuarı sırasında bir iki saat vakit ayırıp Venedik'i de görme imkanım oldu. Ama rehbersiz, bilmeyerek acele acele gezmek başka, hikayesini dinleyip, rahat rahat gezmek başka. Eşimle en çok merak ettiğimiz yer ise Roma'ydı! Hatta balayımız için düşünmüştük ama sonra deniz tatili yapabileceğimiz bir yerde karar kılmıştık. Kısaca hep merak etmiş ama bir türlü denk getirememiştik. Nihayet bu sene izinlerimiz 7 gece 8 günlük tura katılmamıza elverince, hemen İtalya turuna kaydolduk. Turumuz Adria Havayolları ile yapıldığından gezinin bonusu olarak Slovenya’yı da görme imkânımız oldu. Çokça yorulduk, uykusuz kaldık ama attığımız her adıma değdi. Yorulmadan gezilmiyor. 8 günde 10 şehir gezdik.

Uçağımız Slovenya’nın başkenti Ljubljana’ya (“Lubliyana” diye okunuyor) indi, hemen otobüsümüze binerek ilk hedefimiz Pisa’ya doğru yola koyulduk. Pisa’ya gezip, Pisa kulesinde bol bol fotoğraf çektirdikten sonra Floransa gezilerinde kalacağımız Montecatini’nin yolunu tuttuk. Montecatini küçük, sevimli bir sayfiye yeri. Sonradan farkına vardık ki İtalya’da kalacağımız en güzel otel, buradaki otelimizmiş. Otel bir aile oteliydi, temiz ve rahattı. Montecatini’de 2 gece kaldık. Gündüz turla gezdiğimizden ancak tur dönüşlerinde Montecatini’yi görebildik.

2. gün Floransa’yı gezdik. Öğlene kadar rehberli tur, sonrasında da kendimiz dolaştık. 3. gün sabah erkenden Montecatini’den Roma’ya yola çıktık. Yol üstünde Siena’yı gördük, akşam Roma’daki otelimize vardık. Gece rehberimizle Roma turuna çıktık. Roma’yı gece turladık, Piazza Navona’da mola verdik, meydanı gezdik, “Fountain of the four Rivers(Dört Nehir)” çeşmesine hayran kaldık. Yemek için Pantheon’u tercih ettik. Meydana yakın fanatik Roma taraftarı bir pizzacıdan pizza aldık, pizzalarımızı Pantheon’un karşısına oturduk afiyetle yedik. Tam bu sırada bir sokak şarkıcısı birbirinden meşhur İtalyan aryalarını seslendirmeye başladı. Karşımızda tüm heybeti, tarihi, ruhu ile Pantheon; hemen üstünde harika bir Ay, kulağımızda enfes müzikler ve leziz bir pizza ile Roma’daki ilk gecemiz çok masalsıydı.

Ertesi gün gündüz Roma’yı keşfe çıktık. Vatikan’ı gördük, ağzımız açık kalarak gezdik. Colosseum’da mola verdik, Şampiyonlar Ligi final maçı bizim seyahatimize denk geldiğinden tüm Roma’da tarihi eserlerin yanında bir de bu maçla ilgili eğlencelere katıldık. Eşim mutluluktan havalara uçtu tabi. Colosseum’da sergilenen kupanın Colosseum’dan daha çok fotosu olduğuna eminim :) Trevi çeşmesi ve İspanyol Merdivenler’inde öğle molası verdik. Sonra günün kalan kısmında kendimiz gezdik. Akşam yorgunluktan ölmüş bir şekilde otele kendimizi attık. Gündüzleri Roma’da sıcaklık 40 dereceyi bulduğundan gezmek de zor oluyordu. Ertesi gün Roma’da geçirecek tüm günümüz olduğundan acele etmedik. Havanın biraz serinlemesini bekledik. Akşamüstü Roma’ya indik, şehre inen Barcelona’lı ve İngiliz taraftarlarla foto çektirdik. Roma gece daha bir güzel; bol bol foto çekip bu güzelliği aklımıza kaydettik.

6.gün sabah erkenden Roma’dan ayrıldık. Yol üzerinden Verona’ya uğradık. Ben bu küçük şehri çok sevdim. Romeo ve Jülyet’in evlerini gördük. Sonra Venedik gezisi sırasında kalacağımız Venedik bölgesinde Lido de Jesolo’daki otelimize vardık. Jesolo bana Kumburgaz’ı anımsattı. Daha çok Alman ve İngiliz turistlerin çoluk çocuk kaldıkları güzel bir tatil yeri. Denizi temiz, kumu incecik. Zaman olsa denize girerdik ama günü Venedik’de geçirdiğimizden ancak gün batımından sonra Jesolo’yu gezdik. Venedik’e göre fiyatlar çok uygun. İki gece kaldık, iki akşam yemeğimizi de burada yedik. Çok memnun kaldık.

8. günün sabahı gezinin son durağı olan Bled Gölü ve Ljubljana gezisi için otelden ayrıldık, yola koyulduk. Önce Bled Gölü’ne gittik. Göl masallardan çıkmış bir yer. Foto çekmeye doyamadık. Temiz havası, manzarası bizi şarhoş etti. Sonra Slovenya’nın başkenti Ljubljana’ya geldik. Küçük ama sevimli bir şehir. Biraz gezip uçak saatini bekledik. Gece uçağı ile İstanbul’a döndük. Aslında planımızda Roma’daki 3. günümüzde Napoli-Capri-Pompei turu yapmak vardı ama yeterli sayı olmayınca gezi yapılamadı. Ee bir kez daha İtalya’ya gelebilmek için bir bahanemiz olsun dedik bizde.

İtalya’nın sanayisi turizmi, adamlar turizm şımarığı. Ama haklılar da, tarih desen tarih, din desen din. Gerçekten şanslılar. Gezi boyunca turdaki herkes bizim ülkemizde de şu var bu var diye söylendi durdu. Evet bizde de bir çok güzellikler var ama bizde eksik olan şey turizm bilgisi. Neyi nasıl koruyup, sunacağımızı bilmemek. Her şeyden önemlisi de kaynaklarımızı geleceği düşünmeden tüketmek, yok etmek. Umarım birgün biz de bu bilince varır ve elimizdekilerin kıymetini bilir ona göre sahip çıkarız. Şehir şehir detaylar ve fotolar sonraki yazılarda… Şimdi unutmadan gün gün özet yapayım dedim :)

Bu arada gelir gelmez Melekler ve Şeytanlar’ı izledim. Filmde başrolde Roma var, gördüğümüz tüm önemli abideler ve özellikle Vatikan. Filmi konu ve işleyiş olarak vasat bulmakla birlikte mekanlara odaklandığım için çok beğendim. Roma’yı özleyenlere veya benim gibi yeni gezip de hızını alamayanlara tavsiye!

Felicita!

2009-05-20T13:39:00.003+03:00

Bazı takipçilerim kıskanacaklar ama çoooook uzun zaman öncesinden, promosyonlardan promosyon beğenip ayarladığımız İtalya turumuzun zamanı geldi. Ana duraklar Roma-Venedik-Floransa. Tur programına göre Napoli, Pompei, Verona vb yerlere de gidebiliriz. Bu sene şansım İtalya'dan yana açık, önce Padova fuarı, fuar sırasında 1-2 saatlik Venedik kaçamağı şimdi de bir hafta doya doya İtalya. Umarım güzel geçer. Gezi notlarım ve resimlerim gezinin hemen sonrasında burada olacak. İtalya demişken Venedik görüntüleri eşliğinde, 1980lerden tanıdık bir melodi :)
http://www.dailymotion.com/relevance/search/albano+romina/video/x3c3kk_felicitaalbanoromina-power-1984_music

Türkan Saylan

2009-05-18T09:16:00.006+03:00

Çok sevdiği ülkesinin çocuklarında, gençlerinde ve yol arkadaşlarının yüreğinde hayallere, düşünceleri, ilke ve değerleri ile yaşamaya devam edecektir.

Şen Dul ve Pembe Panter 2

2009-05-11T10:17:00.003+03:00

Şen Dul
Kültür-sanat kadromuz “arkadaşın arkadaşı” eklemeleriyle bu aktivitede rekor kırdı. 18 kişi izledik Şen Dul’u. Şen Dul eğlenceli, vaktin nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Dekorlar modern, sade ama göz alıcı. Hakan Aysev’i ilk kez sahnede izledim, bence hep sahnede kalsın. Hiç TV’ye bulaşıp “medyatik tenor” durumlarına sokmasın kendini. Sesi şahane, daha çok oyunda oynasın, konserler versin, sesini duyursun isterim. Şen Dul’u Kadıköy Süreyya Operası’nda izledik. Süreyya Operası’na ilk kez gittim, meğer ne şahane bir binaymış. Eskiden sinemaymış fakat bence şimdiki hali binanın ruhuna çok daha uygun. Her yer sinema zaten ama Süreyya gibi bir tane daha yok. Kendimi bir an İtalya’da veya Fransa’da sandım. Akustiği olağanüstü. Bence tüm klasik eserler burada oynansın, tüm klasik müzik konserleri burada verilsin. En sevdiğim bölüm ise Hanna Glawari rolünü oynayan sopranonun “Vilja” şarkısıydı. Kont Danilo’nun uğrak yeri olan Maxim’s gece kulübünün canlandırıldığı sahne ise eserin en çok alkış alan yerlerinden biriydi. Gerek dekor gerekse dansçılar müthiş göz doldurdu. Güzel bir mekânda, harikulade sesleri dinleyip eğlenceli vakit geçirmek isteyenlere kesinlikle benden tavsiye!

Pembe Panter 2/Pink Panther 2
Uzun zamandır izlediğim en eğlenceli filmlerden biri. Clouseau’nun Fransız aksanlı İngilizcesi beni çok güldürdü. İlk filmde Steve Martin Clouseau olur mu demiştim ama şimdi onsuz bir Clouseau düşünemiyorum. Ayrıca filmin Roma ve Paris’de geçmesi de bence ayrı bir görsel hoşluk katmış. Gülmek isteyenlere benden tavsiye!

Jagdish Sheth'den kriz reçeteleri

2009-05-04T10:51:00.009+03:00

30 Nisan’da Ceylan Otel’de yapılan 5.Turquality Vizyon Semineri’ne katıldım. Bu seminerin konuşmacısı Hintli Pazarlama gurusu Jagdish Sheth idi. Tüm vizyon seminerleri içinde Sheth’in semineri bence en iyisiydi. Dili sade, örnekleri anlaşılır ve esprili, aksanı ise çok sempatikti. Tekrar hatırlamak için kendime bazı notlar aldım ama baktım ki Ali Atıf Bir hoca köşesinde semineri çok güzel özetlemiş. Bende kendi notlarım yerine Atıf Hoca’nın yazısını sizinle paylaşmak istedim. Tüm yazı için linki: http://www.yazarx.com/FYasamMagazin/ali-atif-bir/01-05-2009/jagdish-shethden-kriz-receteleri/102936.aspx Ana hatları ise şöyle:

"Jagdish Sheth dedi ki:
-Yaşanan kriz "İşleri nasıl daha farklı yapabiliriz?" sorusunu gerekli kılıyor. Fırsatları düşünmek için de mükemmel bir zaman...
-Bugün dünyada endüstriyel ürünlerin %70-%75'ini, tüketim ürünlerinin %70'ini markasız ürünler oluşturuyor, bu başlı başına fırsattır.
-Nüfus yaşlanması önemli bir sorun gelecekte daha da önem kazanacağını belirtti. Japonya, Almanya gibi ülkelerin nüfusu hızla yaşlanıyor. Amerika bu noktada göçmen politikaları nedeniyle farklı bir eğilim gösteriyor. Amerika'da her yeni doğan 6 bebekten 4'ü İspanyol veya Latin Amerika kökenli...
-Gelecekte sağlık sektörü nüfus yaşlanması nedeniyle daha da önem kazanacak. Hindistan'a 1 milyon Amerikalı vb. nedenlerle gidiyor.
-Nesiller arası uçurum hiç olmadığı kadar açıldı... Hindistan vb. ülkelerde yabancı markalara düşkünlük giderek artıyor.
-Brezilya, Hindistan, Rusya ve Çin en büyük tüketim odaklı pazarlar olarak ortaya çıkacak. Bu ülkelerdeki tüketici alışkanlıklarının anlaşılması önem kazanacak.
-Çin ve Hindistan dünyadaki en büyük 2 pazar olacak.
-Uygun fiyat ve tüketici dostu bir anlayış en önemli iki konu... Toyota Corolla'nın bugün dünyada 1 numaralı araba markası olmasının temel nedeni "parasal olarak karşılanabilir" (Affordability-satın alınabilirlik)
- Bir şeyin parasal olarak karşılanabilir olmasının önemi artacak.
- İnovasyon kadar "satın alınabilirliğe" de odaklanılmalı...
- Hindistan özellikle izlenmesi gereken 2 ülkeden biri... Batı karşısında Doğu yükseliyor. Şair Rudyard Kipling'in "Doğu, doğudur, batı da batı ve bu ikili asla bir araya gelemeyecek" mısralarına katılmıyorum. Gelecekte kültürlerin bir potada birleşmesi daha da artacak; yemek, sanat ve sinemada bunun örnekleri görülüyor.
- Farklı kültür öğelerinin doğru bir şekilde kullanımı başarıyı getirir. Slumdog Millionare bu eğilime örnektir.
- Dolar gelecekte tüm dünyada kabul gören tek para birimi olmayacak... En azından 3-4 tane para birimi dünya üzerinde geçerli hale gelecek...

Sheth'in "Gelecekte nasıl başarılı olabiliriz?"e verdiği yanıtın ana hatları ise şöyle:
1.Global trendleri kucaklayın, dışında kalmayın.
2. Kalitelinizle tanının: kalite sürekli aklınızda olsun, küresel ödüller için rekabet edin. Örneğin bugün Hindistan yazılımda dünyadaki bütün güçlü markalarla rekabet edebilir durumdadır.
3. Araştırmaya yatırım yapın. Tasarım burada anahtar öneme sahip. Gerek endüstriyel gerek ambalaj anlamında.
4. Küresel anlamda hayran olunan markalar yaratın. Örnek: Nanocar(Tata), Slumdog Millionare.
5. Verimliliği "otomasyon" süreçleri yoluyla arttırın.
6. Kazanç yoluyla büyüyün.
7. Düşük maliyetli sermaye edinin.
8. Yetenek sermayesi dönüştürün: personel eğitimine yatırım yapın, çalışanlarınızın kendi potansiyellerini en iyi şekilde kullanmalarını sağlayın. Uluslararası CEO’lar yaratın. "

Atıf Hoca’ya birkaç ekleme/yorum da benden:

-Rusya’nın hiç adı geçmedi. Güney Amerika’dan, hatta Afrika’dan bile bahsedildi ama Rusya’dan ne bir Pazar olarak ne de bir kaynak olarak hiç bahsedilmedi. Bunu aslında kendisine sormak istedim ama diğer katılımcılardan fırsat kalmadı.
- Her konuyu Slumdog Millionare’ye bağladı. Hintlilerin filmi ne kadar sevdiği aşikar.
- Ülkesiyle ilgili çok güzel bir özeleştiri de yaptı. Çin’in katedeceği yollarda yönetim şeklinden kaynaklı olarak daha istikrarlı olabileceğini söyledi. Hindistan’da devamlılık konusunda bir eksiklik olduğunu kabul etti.

- Bu arada bol bol yeni kitabının da reklamını yaptı: “Chindia Rising: How China and India will Benefit Your Business" (2008)

Pazartesi neşesi

2009-05-04T09:42:00.005+03:00

Sevdiğim bir arkadaşım "iyi haftalar" dileklerini ekteki fwd ile bana yollamış, paylaşmak istedim..

Karı koca bir barda oturuyorlar.
Önlerindeki içkileri yudumlarken bardan içeri hoş bir hatun girer.
Bizimkilerin yanına gelir, adama sarılarak öper. Karısına aldırmadan:
- Nasılsın hayatım? Epey oldu görüşemedik...diyerek başka bir masaya gidip oturur. Adamın karısı dayanamayarak sorar:
- Kim bu kadın?
Adam sakin bir sesle yanıtlar:
- Senden saklayacak değilim. Metresim!
Kadın çıldırır:
- Ne bu ne cüret! Bu ne ahlaksızlık! Ben buna katlanamam. Derhal boşanıyoruz! Sen ne ******** adammışsın meğer. Bir de utanmadan metresim diyorsun… Her şey bitti anlıyor musun, boşanıyoruz! Hem de derhal!.. Adam gayet sakin bir tavırla karısına bakar:
- Dur bakalım hele bir sakin ol. Ne yani sevgilim Etiler'deki dubleksi, Akmerkez'deki daireyi, Bodrum'daki tripleksi, 24 metre yatı, altındaki son model jeepi, kımızı spor arabayı, Maldiv Adalarındaki devre mülkü, mücevher ve takı koleksiyonlarını falan bırakıp boşanmak mı istiyorsun? Alt tarafı bir metres için bütün bunlardan vazgeçmeye değer mi birtanem…
Kadın bunları duyunca sakinleşir. Çevresine bakınmaya başlar. Biraz ilerideki masada oturan bir çift dikkatini çeker. Kocasına sorar:
- Şurada oturan bizim Suat değil mi?
Kocası yanıtlar:
- Evet
- Peki yanındaki kim?
Kocası gayet soğukkanlılıkla yanıtlar:
- Kim olacak canım, metresi…
Kadın önce duraksar. Sonra burnunu kıvırarak kocasına sokulur:
- Aaaa! Bizimkisi daha güzel valla!

Maça maça maça...

2009-04-28T15:33:00.005+03:00

Bir fanatik, bir hümanist ve bir GS’li FB maçına giderse ne olur? Aslında hava biraz daha sıcak, FB’li oyuncular biraz daha istekli ve bir de belki çıt çıt çekirdeğimiz olsa belki her şey daha güzel olabilirdi. Ama hava soğuk, futbolcular bezgin, bense çekirdeksizdim. Eşimin yıllardır süregelen “herkes eşiyle geliyor, ortam çok güzel, sen de gelsen ne olur” serzenişlerinden yılan bendeniz geçen hafta bir gaflet anında “tamam, maça gelirim” demişim. Hatırlamıyorum! Herhalde sipariş peşinde koşuyordum, ya da para, ya da her ikisi. :) Yalnız olayı aynı zamanda kızsal bir buluşmaya çevirmek için eşim bir jest yaparak çok sevdiğim bir arkadaşıma da bilet ayarlamış onu da çağıralım öncesinde de caddede takılır bir şeyler yeriz dedi. Arkadaşımın da maç ve futbolla ilgisi olmasa da sağ olsun eşimin tüm maç izleme organizasyonları eşlik etmişliği vardır. Kendisi Cadde’deki Fenerium’la birlikte BJK maçlarının totemi grubunda yer alır. Deplasmandaki tüm BJK maçları Cadde’de ve onun da dahil olduğu bir kalabalık grupla izlenir. Benim maça gelişim ise tamamen pisboğazlık maksatlı. Maç benim için diyet nedeniyle yiyemediğim çekirdeği yemem için doğal bir sebep. Yani en azından ben öyle düşünüyordum… taa ki eşim “çekirdekçi taraftar istemiyoruz” diye çekirdek almamı engelleyene kadar :( Maç günü bendeniz çubuklu Roberta, eşim de turkuaz Roberto Carlos formalarımız yola koyulduk. Caddede yemeğimizi yedik, maç saatine yakın stada gittik. Her şey güzel başladı. Hatta ben gol olduktan sonra da sevincimi sürdürdüm, çünkü golü FB attı sandım. Olayla ne kadar alakalıyım, bravo bana :) Neyse ortam gerginleşti. Gol bekleyen taraftar huysuzlandı. Bu arada arkadaşım eşimin üzüldüğünü görünce “ay inşallah FB gol atar da kazanırlar” diye dualara başladı. Ara ara kız muhabbeti yaparak maça deva ettik. Yalnız devre olunca soğuğa dayanamayan arkadaşım ayrıldı. Maçın 2.yarısını Carlos ailesi olarak biz izledik. Sonucu söylemeye gerek yok, hepimiz biliyoruz. Maçla ilgili genel yorumum ise şu: Her ne kadar uzağı göremesem de gördüğüm kadarıyla FB’ye nazar değmiş! Yani sanki büyü yapmışlar da oyuncuların basireti bağlanmış. Bağlandıkları için de koşamadılar, oynayamadılar gol atamadılar. E benden de maçın yorumu bu kadar olur :) Hatta Aragones’in de yüreği kabarmış diyeyim de tam olsun :)

Bir kitap, bir oyun, bir opera, bir resital, bir festival

2009-04-28T14:40:00.009+03:00

Buket Uzuner’in son kitabı Yolda’yı okuyorum. Kitap gerçi bitmedi ama gidişatı belli. Bende sık seyahat ettiğimden ve seyahatlerimde başıma bir sürü enteresan şey geldiğinden kitabı bir hevesle aldım. Fakat hevesim kursağımda kaldı, öyküler enteresan ama benim beklentim daha yüksekti sanırım. Belki beklentim olmadan alsam tepkim farklı olurdu bilmiyorum. Yine de haksızlık etmeyeyim. Öyküler hariç kitapta bir de bahsedilen ülkelerden birer yemek tarifi var. Tariflerin olması çok hoşuma gitti. Bir iki tanesini denemeyi planlıyorum. Kolay okunan, güzel bir Türkçeyle yazılmış “Yolda” yolda vakit geçirmek isteyenlere tavsiye edilir.

Arkadaş grubu olarak Trivial Pursuit’in hastasıyız. Bu “hastasıyız” durumu da Ayhan Sicimoğlu’ndan kaldı ya neyse :) Yılbaşında aldık önce pek ilgi göstermedik, ta ki bir arkadaşın evindeki lazanya partisine kadar. Şimdi ne zaman bir araya gelsek mutlaka bir tur oynuyoruz. Genelde takımları kızlara-erkekler yapıyoruz ve genelde hep biz kızlar kazanıyoruz.

Bir opera, bir opera resitali ve festival haberim var. Önce Şen Dul(Opera). İstanbul Devlet Opera ve Balesi bünyesinde Kadıköy Süreyya Operası'nda sergileniyor.(http://www.idobale.com/eser/16) Başrollerinde medyatik tenor Hakan Aysev ve soprano Deniz Erdoğan var. AKM kapalı olduğundan karşıya geçmek zor geliyor ama gidenler çok övüyor. Gidip bir de biz izleyelim bakalım. İkincisi ise İKSV Müzik festivali resitallerinden biri. "Kalbin Sesi" Yelda Kodallı resitali. O da yine Kadıköy Süreyya Operası'nda. Sanat için köprü geçmek farz oldu bu ara bana :)(http://www.iksv.org/muzik/program.asp?EID=5) Yeri gelmişken, İstanbul Müzik Festivali yaklaşıyor. 5-30 Haziran’da İstanbullu müziğe doyacak. Biz tatil programımızdan dolayı bir resitale bilet aldık, ama hepsinde aklım kalıyor. Web sitesinden (http://www.iksv.org/index.asp) program detaylarını öğrenebilirsiniz.

Bu kahve içilmez mi?

2009-04-28T13:45:00.002+03:00

İşyerinde öğle yemeklerinin kalitesi yerlerde. Ama bizim çaycı ablamızın hergün bize yemek sonrası yaptığı Türk kahvesinin tadı bir numara! Ben küçükken dedem kahveyi çekirdek olarak alır, evde kendisi çekerdi. O da bir kahve tiryakisiydi yanlız o sütlü severdi. Bende sütlü Türk kahvesini çok seviyorum, zaman zaman işyerinde süt alıyoruz, sütlü kahve içiyoruz. Sütün kaymağı biraz problem olsa da lezzeti eşsiz! Kahve işyerinde bir nevi terapi bizim için. Kahve içtiğimiz yemek sonrası 5-10 dk zaman işlerden kaçmak için bir bahane. Kahve bitince zaten işlere aynen devam. Yaşasın kahve molamız :)

How are you? Who are you?

2009-04-21T09:14:00.005+03:00

Sabah eşimden bir fwd email geldi, çok güldüm. Paylaşmak istedim...

Başbakan Erdoğan, Kraliçe Elizabeth ile tokalaşırken 'How are
you' demiş... Bu deyim biraz 'N'aber' anlamına geliyor. Bu düzeyde
bir karşılaşmada söze 'How do you do?' diye girmesi gerekirdi..
Benzer bir olay Japonya'da dilden dile dolaşır.
İngilizce bilmeyen Japonya eski Başbakanı Yosiro Mori, ABD
ziyareti öncesi danışmanlarıyla konuşmuş. Washington'da Bill Clinton
ile karşı karşıya geldiğinde bir samimiyet gösterisi olarak söze
'How are you?' diye girecek, 'İyyim' yanıtı alınca 'Ben de'
anlamında 'Me too' diyecekmiş...
Mori ABD'ye inip Clinton'la karşı karşıya geldiğinde bir anda
sözcükleri şaşırmış. 'How are you' diyeceğine 'Who are you?' demiş,
yani 'Kimsiniz?' diye sormuş. Clinton da espri olsun diye 'Well, I
am Hilary's husband' (Şey, ben Hilary'nin kocasıyım) demiş ve
kahkahayı basmış.
Mori de Clinton'ın kahkahalarına aynı neşeyle katılıp, cevabı
yapıştırmış : 'Me too...'

Mi casa es su casa

2009-04-20T11:54:00.006+03:00

Yurtdışına çıktığımda ülkelerin hem yemeklerinin hem de içkilerinin tadına bakmak isterim. Bazen de içkiyi alıp evde arkadaşlarla içeriz. Grupta herkes diyet yaptığından bu sefer bizimkileri bir kokteyl parti organizasyonunda toplamak istedim. Stokta da yurtdışı gezilerinden aldığım bir sürü içki olduğundan, gelenleri ağırlamak nispeten kolay oldu. Partimizin ana içkileri Cosmopolitan ve Margaritaydı. Her iki içkiyi de çok sevmeme rağmen Türkiye’de ikisini de düzgün yapan bir yere bir türlü denk gelemedim. Son kokteyl denemelerimde Cosmo’yu vişne-votka, Margaritayı da votka-limon olarak içince, ağız tadının bozulmaması için en güvenli tercih olan bira ve bildik şarapları ısmarlamayı tercih eder oldum. Aslında hata bende sanırım, rakı ülkesinde doğup büyüyüp rakıyı sevmediğimden dışarı çıktığımda biradan başka seçeneğim kalmıyor. Cosmopolitan’ı New York’da, Margarita’yı Tijuana’da tatmış, orijinal lezzetlerine aşina biri olarak Cumartesi günü iki lezzete en yakın karışımları arkadaşlarıma sunmak hedefimdi. Sanıyorum başardım ama eldeki içkilere göre bazı değişiklikler yapmak durumunda kaldım. Son seyahatte margarita mix bulamadığım için limonata ile idare etmek durumunda kaldım. Aynı şekilde Cointreau yerine Prag’dan aldığım benzer bir likörü kullandım. Her iki kokteyl içinde bolca buz gerektiğinden önce marketten buz torbası alıp hepsiyle buz yaptım. Herkese tavsiye ederim. Çok işe yarıyor. Yazın kesinlikle buzlukta bulunduracağım. Margaritayı “on the rocks” servis edeceğimden margarita bardağı yerine kısa ve geniş bir bardak tercih ettim. Servis etmeden bardağın kenarını limonla ıslatıp tuzlamayı unutmayın. Cosmo için ise tabi ki martini bardağı ve süsleme içinde portakal kullandım. Her iki içkide kolay yapılan ve çok beğenilen içkiler. Kızlar Cosmo’ya, erkekler de Margarita’ya bayıldı. İşte tarifler:

Limoncello Margarita “on the rocks” (1 servis)
45 ml. Tekila,
30 ml. Limoncello (İtalyan Limon Likörü),
60 ml. Margarita Mix (Ben bunun yerine Uludağ Limonata kullandım.)
Bardağınızın kenarını limonla ıslatın, tuza batırın, içine bardağın büyüklüğüne göre 5-6 parça buz atın. Belirtilen ölçülerdeki tekila, likör ve limonatayı ekleyin. Ben bir çay kaşığı kadar da taze sıkılmış limon suyu ekledim.(Orijinal tarifte Limoncello yerine Cointreau (Fransız portakal likörü) veya Triple Sec kullanılır.)

Cosmopolitan (1 servis)
30 ml. Votka
15 ml. Cointreau veya Grand Marnier (Ben bunlar yerine Prag’dan aldığım benzer tattaki bir likörü kullandım. Evde portakal likörü varsa sizde onu koyabilirsiniz.)
15 ml. Limon suyu
15 ml. Cranberry juice (Yabanmersini suyu Türkiye’de bulmak zor, onun yerine birçok barda vişne suyu kullanılıyor ama ben sadece vişne ile yapılanı sevmiyorum. O nedenle Cappy’nin nar suyu karışık meyve suyunu kullandım, içine 1-2 tatlı kaşığı vişne suyu ekledim.) Hepsini bir shakerda karıştırıp buzla, martini bardağında servis edebilirsiniz. (Püf noktası: Gerçek Cosmopolitan tek renk(kırmızı, vişne) olmaz, bulanık bir pempe olur.)

Cheers!

Funny in Farsi

2009-04-20T11:04:00.009+03:00

Sevdiğim ve beni mutlu eden şeyleri paylaşmak istiyorum. Bir uçak yolculuğunda tanıştım Firoozeh Dumas ile. Yanlış hatırlamıyorsam 2004 Ağustos’uydu, ben İstanbul-Antalya uçuyordum. Yengemle hep kitap değiştiririz, Funny in Farsi o yaz bana verdiği kitaplardan biriydi. Okumaya başlayınca elimden bırakamadım. Hatta uçakta olduğumu unutup bazı yerlerde kendi kendime gülmüştüm. Kitabı çok sevmiş dönüş yolculuğunda da bana eşlik etsin diye tatil boyunca okumadan saklamış fakat dönüş uçağında son bölümünü okuyamadan uçakda unutmuştum :(

Kitap Amerika’da yaşayan İranlıları anlatıyordu, bizde Amerika’da yaşayan Türkler olarak kitaptakilerle çok paralellikler kurmuş kitaptaki esprileri aramızda epey konu etmiştik. Geçen sene Eylül ayında fuar için Atlanta’ya gittiğimde şöyle bir bakınmak için yakındaki Target’a girdim. Dvd-kitap-cd raflarında gezinirken Funny İn Farsi’yi gördüm. Hemen aldım. Kitabın üzerinde yazarın yeni çıkacak kitabının tanıtımı da vardı. Bulduğum ilk Barnes&Noble’dan da yeni kitabı Laughing Without an Accent’ı aldım. Onu da bir solukta kâh gülerek, kâh düşünerek okudum. Her iki kitabı da çok çok sevdim. Çok akıcı, anlaşılır bir dille, iki ülkeyi, hayatını, ailesini, yaşadıklarını, farklılıkları, güzellikleri çok sahici ve samimi bir şekilde anlatıyor.

Okuduğum son haberlere göre Amerika’da ABC kanalı kitabın sit-com’unu çekmeye hazırlanıyor. Fakat maalesef sit-com’un pilot çekimleri A.B.D-İran ilişkilerinin gidişatına göre bir olumlu bir olumsuz seyir izliyor. İlişkiler kötüleşince sit-com pilotunun çekimi erteleniyor, hatta iptal ediliyor. Ortalık durulunca proje tekrar gündeme geliyor. Yazarın websitesine göre son durum pilotun çekileceği yönünde. Umarım pilot çekilir, başarılı olur, dizi çekilir ve hatta bizde de gösterilir.

Funny in Farsi’ye sadece Amerika’da yaşayan İranlılar değil Amerikalılar da büyük ilgi gösteriyor. Benzer bir ilgi patlaması ben Amerika’da yaşarken My Big Fat Greek Wedding için yaşanmıştı. Film çok popüler olmuş hatta sit-com’u bile çekilmişti, ama sit-com film kadar başarılı olamamıştı. Bence başarılı olamamasının sebebi tüm güzel esprileri filmde tüketmeleriydi. Tabi bir de filmde Amerikalı damat rolünü oynayan John Corbett'in sit-com'da yer almamasıydı. John Corbett film yayınlandığında aynı zamanda Sex and The City'de Carrie'nin sevgilisi Adrian rolünde, popülaritesinin doruklarındaydı. Funny in farsi'ye dönersek, ben Firoozeh Dumas’ın dağarcığında sit-com’u besleyecek nice hikâyesi olduğunu düşünüyorum. Senaryoya katılırsa sit-com’un uzun soluklu olacağına eminim. Sit-com hakkında update vermeye devam edeceğim. İki komşunun Amerika’da kendi kültürlerini anlatma çabaları hızla devam ederken ne yazık ki biz Türklerden pek ses yok. Belki önümüzdeki yıllarda Funny in Turkish veya My Big Fat Turkish Wedding’de biz yaparız. Umarım! :)

Yazarın websitesi: http://firoozehdumas.com/

Vizyondakilerden bir demet

2009-04-20T09:50:00.011+03:00

Ne zamandır izlediğim filmlerden bahsetmiyordum. Şimdi toplu bir yorumlama yapayım dedim. Eğer filmleri işten yorulduğum zamanlarda izliyorsam tercihlerim genelde sabun köpüğü tarzından yana oluyor. Beni yormasın, düşündürmesin, eğlendirsin, hatta bir iki kez boş boş güldürsün kafam dağılsın. Böylece hep aklımın bir köşesinde olan satış, sipariş, üretim, vade vb konular 1-2 saatliğine de olsa benden uzak olsun istiyorum.

Bu arada film festivali geldi, geçiyor. Genelde her sene film festivaline gider bir iki film izleriz ama bu sene denk gelmedi. Film festivalini kaçırdım ama müzik festivalinde aynı duruma düşmemek için şimdiden biletlerimizi alıyoruz. İlgilenenlere hatırlatması benden.

Gelelim filmlere..

Marley&Me: Her ne kadar Jennifer Aniston sıfır beden 3 çocuk annesi olarak bana inandırıcı gelmesede film güzeldi. Sonu epey hüzünlü.

Confessions of a Shopaholic: Biraz geç olsada sonunda izledim. Devil Wears Prada’yı beğenmiştim o nedenle bi filmden de ümitliydim ama pek tutmadım. Tam anlamıyla chick-flick ve hatta teen-chick-flick olmuş. Kıyafetler güzel, insanda alışveriş yapma isteği uyandırıyor.

Recep İvedik 2: Derin sosyolojik yapmaya gerek yok. Toplumumuz ortada. Kim ne derse desin ilk filme gitmiş ve gülmüştüm. Ama 2.’ye ilki kadar gülmedim. 3. nün geleceği belli, sonu havada kalmış çünkü. 3’den sonrası Bayar, artık başka konu/karakter bulsun derim. Erkeklerin kadınlardan daha çok beğendiği ve güldüğü kesin.

New in Town: Sonu başından belli bir film. Hikâye çok tanıdık, mekân değişmiş. Film boyunca dikkatimi çeken Rene Zellweger’in zayıflığı oldu. Çooook zayıfffff, bir deri bir kemik tam anlamıyla.

Slumdog Millionaire: En beğendiğimi en sona sakladım. Kitabını aldım, aslında amacım önce kitabını okuyup sonra filmini izlemekti ama başka bir kitaba başlayınca filmi önce izlemek şart oldu. Çok beğendim. Keşke bizde böyle sağlam hikâyelerle böyle tempolu, akıcı filmler çeksek. 5 film içinde mutlaka izleyin diye tavsiye edeceğim tek film.

İyi seyirler..

Minik Yaprak’ın ofis ziyareti

2009-04-20T00:17:00.003+03:00

Cuma günü ofisimize bir küçük prenses geldi. Çok sevdiğim eski mesai arkadaşım İpek Aral Kişioğlu minik prensesi Yaprak’la Cuma öğleden sonra bizi ziyarete geldi. Haftanın son mesai saatleri onlarla çok keyiflendi. Biz tabi Yaprak’ı blogdan takip ettiğimizden ofiste ilgi patlaması yaşandı. Aynı anda 5 kişi kendimizi Yaprak’ın karşısında tontinipontini yaparken bulduk. Minik Yaprakcık önce bizi biraz yabancıladı ama sonra alıştı. Ofiste herkesle kaynaştı, gülücükler dağıttı. Resim açıklaması: Yaprak'a sarı-lacivert borularımızı tanıtırken :)

Sevgili İpek’i görünce ne kadar özlediğimi anladım. Yaptığımız sohbetleri, iş konusundaki fikirlerini ve tabiki organizasyonları özlüyorum. Şimdi de bloglar konusunda bana çok fikir veriyor. Onun bloglarını okuya okuya bende heveslendim, blogumu açtım.

Sevgili İpek’in ve Yaprak’ın bloglarının sıkı takipçisiyim. Blogumu ziyaret edenler belki merak edip bakmak isterler diye buradan linklerini vermek istiyorum:
http://2009.blogodulleri.com/blog/aya-merdiven-kurduk-biz.
http://2009.blogodulleri.com/blog/minik-yaprak-in-gunlugu

Blog ödüllerinde de iddalılar, eğer blogları beğendiyseniz http://2009.blogodulleri.com sitesinden bloglara oy verebilirsiniz :) Ben verdim :)

New York, New York..

2009-04-17T10:28:00.017+03:00

A.B.D’de yaşarken pek çok şehir gibi NY’u da görme imkânım oldu. Bir arkadaşım New York’da yaşıyordu ve bende bir haftalığına onu ziyarete gittim. Tabi ben tatildim ama o işine devam ettiğinden gündüzleri şehri tek başıma keşfettim. O işten çıktığı zamanlar ise bana şehrin popüler yerlerini gezdirdi. Şu an kendisi Paris’de yaşıyor, geçtiğimiz sene eşimle Paris’e gittiğimizde görüşme imkânımız olmadı ama umarım bir ara bir yerlerde görüşürüz.

SATC(Sex and The City) bizdeki Digiturk gibi paralı bir kanal olan HBO’da yayınlanıyordu. Bende de o kanal olmadığından diziyi takip etmiyordum. Ta ki NY’a gidene kadar. Evinde kaldığım arkadaşımda sıkı bir SATC hayranı olduğundan o zamana kadar çıkan tüm dvdleri almıştı. Bende NY’un Ağustos sıcağından kaçıp eve soluklanmaya geldiğim zamanlarda dvdleri izlemeye başladım. Dvd yi izliyor sonra da dizinin çekildiği mekânları görmek üzere, tekrar NY sokaklarına dalıyordum. Hatta Central Park’da yapılan bir çekime denk gelip Sarah Jesscia Parker’ı uzaktan da olsa görme şansım olmuştu. Zaman geçtikçe detaylar unutuluyor. Bende unutmamak, hem de bu Eylül ayında NY’a gidecek bir arkadaşıma da rehber olsun diye NY’un ve SATC’nin görülesi mekânlarını yazmaya karar verdim. İşte NY’dan aklımda kalanlar..

NY'da bence en görülesi yerler:

Özgürlük Heykeli (En güzel pozu Staten Island vapurundan çekersiniz.)

Empire State Binası (Sıra bekleseniz bile yılmayın, tepeden şehrin manzarası harika.) Rockefeller Center (önündeki buz pateni pisti kışın çekilen Amerikan romantik komedilerinin vazgeçilmez mekânı) ve NBC Stüdyoları

New York Borsası ve Wall Street (Krizin ana mekânını mutlaka gidin görün.)

11 Eylül Alanı/Eski Dünya Ticaret Merkezi

Central Park (Gündüz saatlerinde gezmeyi tavsiye ederim, göle kadar mutlaka yürüyün, öğle yemeği için ideal, sandviçinizi kapın burada piknik yapın. Hava kararınca dikkatli olmakda fayda var.)

Times Meydanı (Şehrin en turistik noktası, insan nereye bakacağını şaşırıyor, yan kesicilere dikkat etmeli. Her saat çok çok kalabalık. Hatıra eşyaları buradaki mağazalardan alabilirsiniz.)

Müzeler: Metropolitan Müzesi, Modern Sanat Müzesi(MoMa) ve ilginç mimarisiyle Guggenheim Müzesi. (Hepsini gezmiştim. Keşke yine gitsem. Ufuk açıcı, ruh temizleyici, besleyici… Hepsini olmasa bile mutlaka birini görün.)

Soho, Tribeca ve Greenwich Village (Şehrin sanat ağırlıklı merkezleri, mutlaka bir ünlüye rastlarsınız. Bir öğlen yemeği burada yiyin, yemek sonrası kahve keyfi yapın, sokakları keşfedin.)

Grand Central Terminal (42th St ve Park Ave’de, Midtown’da. Filmlerden hatırlanacak bir mekan daha. Görülesi.)

Alışveriş meraklıları için: 5.Cadde ve mağazalar (Bergdorf Goodman, Saks 5th Avenue, Tiffany&Co ve daha birçok meşhur mağazasın yer aldığı bu caddeyi görmeden NY’u görmüş sayılmazsınız. Apple’in mağazasını da söylemeden geçmeyeyim.)

Eşim gibi sporseverler için: NY Yankee Stadyumu.

Yeme-içme: Bagel(tabiki Philadelphia cream cheese ile), NY stili cheesecake ve Ray’s pizza yemeden gelirseniz ben size NY’a gitmiş demem! Tabi bir de Cosmopolitan içmeden! Ray’s pizzanın durumu çok ilginç, bizde “öz”, “hakiki” benzeri NY’da da "Ray's Original Pizza," "Famous Ray's Pizza," "World-Famous Original Ray's Pizza," gibi isimlere rastlamanız mümkün. SATC mekanlarında 11th St’deki pizzacı güzel, benden tavsiye.

Gelelim SATC mekânlarına, işte benim favorilerim. Top 3:

Carrie’nin evi: 66 Perry, West 4th ve Bleecker St. Ben gördüğümde ev sahipleri henüz merdivenlerine meraklıları engellemek için zincir takmamışlardı, ama görünen o ki merdivenlerde fotoğraf çekmek isteyenlerden bıkmışlar ve zincirlemişler. SATC turuna katıldığınızda ilk duraklarınızdan biri. Dizinin takipçileri için vazgeçilmez bir mekân.

Magnolia Bakery: Bleecker St ve West 11th St. Dizinin ilk bölümlerinde Carrie ve Miranda’nın cup cake aldıkalrı bu mekân turun bir diğer olmazsa olmazı. Resimde de görüldüğü üzere dizinin hayranları cup cake almak için uzun kuyruklar oluşturuyorlar. Cup cakelerin tadı mı? Ben aslında cup cake sevmem ama dizi hatırına yedik gitti :)

French Roast: 6th Ave ve 11th St. Mekânı görünce zaten size çok tanıdık gelecek. Filmde de yer alıyor diye hatırlıyorum. 11th St’de mekânın hemen sağ tarafındaki pizzacıdan pizza yemenizi de tavsiye ederim. Pizzaları enfes.

Ne zaman gitmeli? Ben Ağustos'da giderek çok büyük bir hata yapmıştım. Mevsimi İstanbul'a benziyor. En sıcak ayı Ağustos, en soğuk ise Şubat. Bahar ayları şehrin en güzel zamanları. Off tekrar gitmek istedim şimdi, yoksa tatil planlarına katsak mı? :)

Dobrovski

2009-04-16T12:41:00.004+03:00

Hafta başından beri potansiyel Rus müşterileri ağırlıyorum. Adamları memnun etmek için atmadığım takla kalmadı. Fabrikamızı gösterdik beğendiler. Fabrikamız gerçekten güzel, hani övünmek gibi olmasın ama sektöründe iyilerden biri. Neyse Ruslar da beğendi, gezdiler bilgi aldılar. Akşam da Anadolu yakasında bir restorana götürdüm, kebapları, şarapları lüplettiler. Sonra ofise geldiler, yönetimle tüm gün toplandık, görüştük, ürünler güzel, fiyatlar güzel. Akşam yemek öncesi kısa bir Mısır çarşısı, Eminönü turu, sonrasında gelsin rakılar gitsin şaraplar. Güldük eğlendik. İçimden bu iş tamam dedim. Otellerine bıraktım. Bu sabah check-out yaptılar, memleketlerine döndüler. Sabah otelden telefon geldi. Faturayı kestik yolluyoruz, ne zaman ödersiniz? Ne faturası, ne ödemesi? Normalde gelen müşteriler otellerini kendileri öder, biz de bizimle oldukları zamanlarda kendilerini gezdirir yedirir içiririz. Gelmeden sormuşlardı, bende mailde aynen yazmıştım. Tüm konaklama giderleri müşterilerimize aittir diye. Meğer adamlar biz onları otele bıraktıktan sonra da otelde yemeğe ve içmeye devam etmişler. Konaklama ve yemek masraflarını ödemeden otelden ayrılmışlar. Misafirin arkasından konuşulmaz, ben de yazıyorum. E bu kadarına da pes. 10 yıldır iş hayatındayım ilk kez böylesine gafil avlandım. Bu da benim saflığım herhalde. Yapılacak bir şey yok, ödeyeceğim, masrafları sineye çekeceğim ve satışa dönsün diye dua edeceğim :)

Haftasonundan seçmeler

2009-04-14T09:31:00.008+03:00

Diyettesin. Mutfakta kısır yiyorsun, tam yerken bir alarm çalmaya başlıyor. Mutfak alarm veriyor, siren susmuyor hatta yükseliyor. Tamam yakalandın, sen misin gizli gizli yiyen, hem de diyette! E pes! Annen ve kocan mutfağı basmak üzere, gelmeden son kaşık diyorsun, kaşıklıyorsun, sonra bir kaşık daha, sonra bir tane daha, aa gelen giden yok. Nerde bunlar? Devam ediyorsun kaşıklamaya ama sonra aklına geliyor ya deprem alarmıyda? Eyvah deprem oluyor, evi terk etmeden önce bir kaşık daha diyorsun kaşıklıyorsun. Ama alarm/siren her neyse susmuyor ve yükselerek devam ediyor. Bir bakıyorsun yatak odasının lambası, yataktasın. Cep telefonuna bakıyorsun saat sabah 6! Rüyadaki alarm/siren aynen devam ediyor. Nedir bu, nerden geliyor. Belki o da duymuştur da kalkar susturur diye eşine bakıyorsun ama faydasız. Senden daha gürültülü bir rüya görüyor herhalde ki uyanmıyor. Mışıl mışıl uykusuna aynen devam ediyor. Neden sonra yataktan kalkıp evi dolanıyorsun, ses mutfaktan geliyor. Önce kısır arıyor gözlerin ama yok, kısır rüyaymış. Ama ses gerçek ve üstelik mutfaktaki cd çalar/saat/alarm/radyo karışımı aletten geliyor. Susturuyorsun, yatıyorsun ama uykun kaçmış. Yatakta uykulu ama uykusuz bir halde oturuyorsun, içinde rüyanda yediğin kısırın pişmanlığı. Yoksa gerçekten yedim mi diye düşünüp emin olmaya çalışıyorsun, hemen tartılıyorsun :)

Akşam olmuş, düğün için hazırlanılmış. Düğüne gidiliyor, bir an kendini düşünüyorsun. Üç sene olacak, sanki dün gibi. Gençler heyecanlı. Erkek tarafıyız. Akrabalarla selamlaşıyorsun, masaya oturuyorsun. Tören başlıyor, yemekler yeniyor, eğlence tam gaz. Anneden gecenin bombası: “Sen bu çocuğun sünnetine de gitmiştin, hatırlıyor musun?” o an fark ediyorsun ki zaten damadı bir sünnetinde bir de düğününde görmüşsün :) Kendince bir hoşluk yapmak istiyorsun. Düğünden aldığın gelin-damatlı buzdolabı süsünü arkadaşlarına veriyorsun. “Süsü görünen bir yere as, secret yap, isteğini evrene yolla, damat sana gelsin” diyorsun. Bakalım bekliyoruz, umarız gelecek :)

Pazar sabahı arkadaşlarla güzel bir kahvaltı için buluşmuşsun. İki haftadır menemen diye sayıklayan kocan menemenini kaşıklarken çok mutlu. Kızlarla muhabbet de çok tatlı. Arkadaşlarından birinin çok sevdiğin 2,5 yaşındaki kızı ısrarla yan masayı işaret ediyor. Annesi bakınca da “Abanın çantası abanın çantası istiyiiiğğ” diyor. Kahvaltı sonrası minikonun elinden tutup yakındaki parka yürüyorsunuz. Hemen söze giriyor, “ben etet giiyiğiiii anne tot giydiiiğğği” tercümesi şöyle “ben etek giymek istedim annem kot pantolon giydirdi”! Çocuktur, anlamaz, tontinipontini, agucuk, palavra! 2,5 yaşında ama stil sahibi, ne almak istediğini ve ne giymek istediğini bu yaşta biliyor. Sana da bebeye bravo, anne-babasına da Allah kolaylık versin demek düşüyor :)

Cuma gazetede paskalya çöreğini okumuşsun, öve öve bitirememişler. Pazar Paskalya. Takıntılısın, paskalya çöreği yemen lazım, duydun bir kere. Cadde üzerinde birkaç yere soruyorsun yok. Sıradaki pastane Pelit, alıyorsun. Hayatının en pahalı paskalyasını yiyorsun, sanki tadi daha mı güzel mi ne :)

Fenerbahçelisin. Eşin de öyle. Hatta fanatik, hatta fanatik ötesi. Totem yapıyor evde maçları seninle izlediğinde takımın yenilmediğini düşünüyor. Sende havaya giriyorsun, o gazla formaları giyip maçı izlemeye başlıyorsunuz. Ama maç zevksiz, maçtan başka her şeye benziyor, biri kafa atıyor, biri tekme, biri tükürüyor, biri küfür sallıyor. Yine de aman yenilmeseler de totemim gitmese diye içinden bildiğin tüm duaları okuyorsun. Sonuç beraberlik, iki tarafa da yaramıyor, ama bana yarıyor totem devam ediyor. E buna da şükür :)

Yeni bir güne başlarken

2009-04-10T09:52:00.006+03:00

Ben sabahları seviyorum. Yani belki aslında gün ışığını seviyorum. Güne başlamanın bitirmekten daha güzel olduğunu düşünüyorum. Sabahları erken kalktığımda da mutlu oluyorum. Geç kalkınca sanki günü kaçırmışım gibi geliyor.

Dün sabah yine neşe böceği şeklinde güne uyandım. Giyindim, süslendim, saçımı yaptım. “Bad hair” veya “bad outfit” günümde değildim, kendimi gayet iyi hissettim, kibar ayakkabılarımı giydim ve işe gelmek üzere evden çıktım. Diyetteyim ya sandviçimi evden getiriyorum, sabah bir güzel onu yerken, bir yandan da çayımı içerken bir yandan da emaillerime bakmaya ve cevaplamaya başladım. Bir iki üç derken önce emailden, sonra şirket içi mesaj sisteminden, sonra telefondan her yerden kara haberler yağmaya başladı. Şirketin bütün bölümleri verdikleri haberlerle adeta sabrımı zorladı. Bir yandan şirket içi gelişmeler bir yandan müşteriler derken insanların nasıl cinnet geçirdiklerini düşündüm. Bir an laptopu alıp masaya vurup parçalarken kendimi hayal ettim. Hayali bile iyi geldi :) sonra sevdiğim bir mesai arkadaşımın(nice güzel yaşlara Gülşah) doğum günü partisinin başladığını öğrendim. Hayalim laptopu masaya vurmaya devam ederken ben kendimi ofistekilerle muzlu pasta mı daha lezzetli, yoksa profiterollü mü diye gayet ulvi bir tartışmanın içinde buldum. Sonra biri elime bir dilim pasta tutuşturdu. Diyetteyim diye yemeyince sonra hırsımı başka şeylerden çıkarıp onları yiyorum onun için pastadan 1–2 çatal aldım. Ya pastadan ya da esprili ortamdan odama döndüğümde sakinleşmiştim. Gelen haberler farklılaşmadı ama yine de günü iyi tamamladım.

Bugün İstanbul’da çok güzel güneşli bir hava var. Mutlu bir sabaha uyandım. Sabah tartıldım ve geçen haftaya göre ½ kg vermiş olduğumu gördüm, sevindirik oldum :) sonra nicedir aklımda olanı yaptım ve iki senedir giremediğim kotumu denedim. Düğmeleri rahat rahat ilikleyince hemen uygun bir üst bulup bugün onu giydim :) Stresli bir günün ertesinde ½ kg verince, kendimi çok ama çok iyi hissettim. Sanki ödüllendirildim. Bu gazla da işe geldim! Bakalım bugün neler olacak. Ne olursa olsun olacaklarla “iki senedir giyemediklerini giyen ve eksi ½ kg bir insan” olarak başa çıkmaya çalışacağım :)

Venedik

2009-04-08T11:25:00.014+03:00

Padova’dan trenle 30 dakikada ve çok makul bir fiyata Venedik’tesiniz. Ana istasyonun hemen karşısındaki vapurettolara binip San Marco Meydanı’na ulaşıyorsunuz. Vapurettolarla gezinti çok zevkli, Büyük Kanal’ı görme imkânınız oluyor. Kanalın iki tarafındaki binalara baka baka yol bitiyor ve San Marco’ya geliyorsunuz. Şansımız yaver gitti ve kısa Venedik turumuz güneşli bir havaya denk geldi.

San Marco Meydanı: Meydanda Dükler Sarayı, Sansovianne Kütüphanesi ve San Marco Kilisesi yer almaktadır. Güneşli havanında etkisiyle meydan bizim gibi turistlerle doluydu. Tarihi eserlerin yanında fotoğraf çektirmenin yanında herkes meydandaki güvercinlerle de fotoğraf çektirmek için yarışıyordu. Eskiden Pazar yeri olarak kullanılan meydan şu an güvercinlere ve karşılıklı iki cafeye evsahipliği yapıyor. Meydanın arkasındaki dar sokaklar hediyelik eşya cenneti. Her bütçeye göre bir hediyelik bulmak mümkün. Ben hem aldım, hem de fotoğrafladım. Maskeler harika. Venedik’e gidip de maske almadan dönmek olmaz. Maskeleri ve kostümleriyle meşhur Venedik Karnavalı her yıl Paskalyadan 40 gün öncesine denk gelen Şubat ayında düzenleniyor. Maskelerin çıkış noktası, karnaval sırasında sosyaş statüleri ortadan kaldırmak ve doyasıya eğlenmek. Ayrıca Venedik film, müzik festivalleri ve Bienali ile İtalya’nın kültür ve sanat hayatında önemli bir yer tutuyor.

Kısacık Venedik turundan birkaç kare..

Dolce Vita!

2009-04-08T11:07:00.012+03:00

Birçok Avrupa ülkesi gibi çalışma günleri ve saatleri konusunda bizden daha rahatlar. Örnek mi, hemen bir dükkanın çalışma saatlerini, gösteren tabela. Ayıp olmasın diye sabah 10’da değil 9:40’da açılıyor. Öğle arası 3,5 saat, öğleden sonra da 3 saat çalışma ve mesai bitti. “Dolce vita” budur diyor, hemen ülkemizde de aynı mesai saatlerine geçilmesini diliyorum :)

Yenilesi! İtalya’ya gidince pizza yenmez mi? Yenir tabiî ki. Hatta diyette olmama rağmen diyetisyen bile bana acıdı ve “ye” dedi. Bende gönül rahatlığıyla gördüğünüz dilimi mideye indirdim :)

Suyun adı Guizza! Hem golcü, hem sucu :) Şaşırdım ve hemen fotoğrafladım :)

Palazzo della Ragione’deki dükkanlardan seçmeler..

Padova

2009-04-08T10:57:00.011+03:00

Padova İtalya’nın kuzeyinde Veneto bölgesinde yer alan bir şehir. İtalya’nın bilinen ticaret ve sanayi merkezlerinden biridir. Şehirde bulunan fuar alanı her ay çeşitli fuarlara ev sahipliği yapar, bu da şehir hayatına bir canlılık katar. Benim yolumda bir fuar için bu şehre düştü. İşten arta kalan zamanlarda kısa kısa şehri gezmeye ve tanımaya çalıştım. Küçük, sakin, sevimli bir yer; üniversite nedeniyle gençlik sakinliğe ufak çapta da olsa bir canlılık katıyor. Üniversitesi 1222’de kurulmuş, İtalya’nın en eskilerinden biri, zamanında Galileo da öğretmenlik yapmış. Hatta bizim şehirde bulunduğumuz hafta bir Galileo sergisi vardı, ama saatleri uymadığından gidemedik.

Padova trenle Venedik’e 30 dk. Böyle olunca fuarın son günü öğleden sonra 1–2 saatliğine de olsa Venedik’e gitmeden olmaz dedik ve trene atladığımız gibi soluğu Venedik’de aldık. Bir gün yağmurlu bir gün güneşli bir havada yaptığımız seyahatte şansımız yaver gitti ve kısa Venedik turumuz güneşli bir güne denk geldi. Böylece Venedik’de kısa süre bulunmamıza rağmen hem vapurettoda hem de San Marco’da bir dolu fotoğraf çekme imkânı buldum.

Önce kısa Padova, sonra Venedik. İşte benim gözümden Padova..

Palazzo della Ragione: 1200lerde yapımı tamamlanan döneminin en büyük alışveriş/ticaret merkezlerinden biri. Bana bizim Kapalıçarşı’yı anımsattı. Halen faaliyette, içinde şarküteriden makarnacısına her tür dükkânı barındıran hareketli bir mekân. Binanın önünde ve arkasındaki meydanlara da hafta sonları Pazar kuruluyor. Pazarda “tutto 1 euro” tezgâhlarında birçok kıyafet bulmak mümkün.

Basilica di Sant’Antonio da Padova: Padova’nın en meşhur kiliselerinden biri. Şehri gezerken hiç hediyelik eşyacılara denk gelmedik, bende herhalde bu şehirde bulamayacağız derken istemediğimiz kadar çok hediyelikçiyi bu kilise etrafında bulduk. 1200’lerde yapımı tamamlanmış. Kilise Vatikan’a ait bir bölge olarak kabul edilmekte, kubbeleri ile bana bizim camilerimizi anımsattı. Gerçekten gösterişli bir mimarisi var. Bizim ziyaret ettiğimiz sırada okullar geziye gelmişti, hayli kalabalıktı.

Prato della Valle: 90.000 metrekarelik alanıyla Padova şehrinin, İtalya’nın en geniş meydanı olup aynı zamanda Avrupa’daki en geniş meydanlardan biridir. Ortası yeşil alan, etrafı ise iki sıra heykellerle çevrili küçük bir kanaldan oluşmuştur. 1700lerin sonuna doğru alandaki bataklığı kurutma çalışması olarak başlayan inşaat zamanla bugünkü şeklini almış. Meydanı çevreleyen kanalların üzerinde iki sıra halinde heykeller yer almakta, bu heykellerden bazıları zamanında Padova ve Venedik’de yaşamış din ve devlet adamlarıdır.

Güneşli bir günde gördüğümüz meydan, üniversiteli ve liseli gençlerin futbol oynadıkları, ders çalıştıkları, kitap okudukları cıvıl cıvıl bir haldeydi. Padovalılara böyle hoş bir meydanları olduğu için imrenmedim dersem yalan olur. Etrafı trafiğe kapalı olduğundan paten ve bisiklet için de ideal.

Caffe Pedrocchi: 1831 yılında yapılan ve iki yüzyıldan fazladır müşterilerine hizmet veren, şehir merkezinde yer alan sevimli bir cafe. İçi de dışı kadar görülesi, kahveleri nefis…

Yolunuz düşerse, gezilesi, görülesi bir küçük şehir...

Çorbacı

2009-03-30T11:55:00.005+03:00

Taksim'de yeni bir yer keşfettik. GS Lisesinin hemen yanındaki sokaktan Fransız sokağına doğru inerken, sağda. Çorbacı. Bir sürü çeşit var, ben sebze çorbası içtim, eşim domates çorbası. Çok lezizdi. Gece mekan çıkışında veya tokla-aç arası ne yiyeceğine karar veremediğin zamanlarda, hele de kış aylarında güzel bir seçim.
Benden tavsiye..
Websitesi: http://www.bycorbaci.com.tr/

Yolculuk nereye?

2009-03-30T11:47:00.004+03:00

İtalya, Padova. Yarın uçuyorum, bu hafta ordayım. Haftaya eğer işten güçten fırsat kalıp da gezme fırsatım olursa, Padova gezi notlarımla buradayım :)

Seçtik!

2009-03-30T10:58:00.005+03:00

Seçimler sonuçlandı. Bir seçmen olarak seçimle ilgili bir gözlemimi ve bir beklentimi paylaşmak istiyorum.

Önce gözlem: Beklemek ve Mürekkep
Bu seçimde bence en aksak nokta “seçme” hallerimizdi. Oy vermek için bir saat bekledik. Bizden daha da çok bekleyenler vardı. Bekleme sonrası sıra bize gelince 3 kere sandığa giderek oy kullandık. İnsanın eline bu kadar çok kâğıt tutuşturulunca bir an afallıyor. Sandık başındaki yetkililer de pek yardımcı olmuyorlar. Tek sorguladıkları mührü nerde bıraktığınız. Bence oy verme öncesinde sandık başlarında bekleme sürecide oyun nasıl kullanılacağına dair bilgilendirici birer afiş konulmalı. Böylelikle insanlar nasıl oy kullanacaklarını okur ve sandık başlarında bu kadar çok bekleme olmaz. Bu senenin bir artısı mürekkep olayının çözülmüş olmasıydı. Parmaktan çıkmayan garip mürekkep izine son verilmesi güzel bir gelişmeydi.

Her ne kadar sandık başında beklemek güneşli bir Pazar’da yapmak isteyeceğiniz son şey olsa da, insanların sıkılıp gitmediklerini ve sabırla oylarını kullanmak için beklediklerini görmek güzeldi. İnsanlar oylarının farkına vardı ve oylarına sahip çıktı.

E bu kadar sabredip oy kullanan bir seçmen olarak da seçtiklerimden beklentilerim ise şöyle:
- Daha fazla kaldırım yapılmaması, seçimden önce alelacele yapılan ve şimdiden yer yer çöken kaldırımların düzeltilmesi,
- Belediye başkanının ofisinden çıkıp en azından ilçesini gezmesi, tanımasını,
- Binaların dış cephelerinin görünümü ile ilgili bir düzenleme yapılması ve çingene pembesi, fıstık yeşili gibi renklerin kullanımın engellenmesi,
- Kaldırımların ortasına dikilen ağaçların yürümeyi engellemeyecek bir şekilde kenarlara dikilmesi,
- Mevsimine ve coğrafyasına uygun ağaçlandırma çalışmalarına ağırlık verilmesi. Örneğin: birçok insanda alerjiye neden olan kavak yerine pamuksuz ve alerji yaratmayan ağaçlarla ağaçlandırma çalışmalarının yapılmasını,
- Bacalardan çıkan dumanın kontrol edilmesi, özellikle akşamları dışarıda nefes alamaz duruma geldik,
- Minibüslerin kaldırılması!
- Taksilerin istedikleri zaman istedikleri yerde durmalarının engellenmesi,
- Trafiğin en yoğun olduğu saatlerde trafik polislerinin belirli noktalarda bulunması ve trafiğe düzen vermesi,
- Çöplerin trafik akışını rahatsız etmeyecek saatlerde toplanması,
- Parkların betonlaşmadan daha çok yeşile ve oyun alanına imkân verecek şekilde düzenlenmesi,
- Parkların içine yayılan ve genişledikçe doymayan kafeler için bir düzenleme getirilmesi ve tüm parkı işgal etmelerinin önüne geçilmesi,
- Ücretsiz sosyal etkinliklerin yapılması. Örneğin: parklarda (açıkhava) tiyatro gösterileri, spor kursları vb.
- İlçede yaşayanların ilçeyle ilgili fikirlerinin sorulması ve çıkan sonuçlara göre hizmet verilmesi,
- Bence en önemlisi ise; adaylar hakkında yapılacak bir genel düzenleme. O ilçede/ilde doğup, büyüyen ve yaşayan yani gerçek hemşerilerin oranın belediye başkanı olması veya belediyelerde görev alırken hemşerilik şartının aranması. Doğup büyüdüğü(veya yaşadığı) yeri bilmeyen, sevmeyen, sokağında top koşturmamış, okuluna gitmemiş, esnafını tanımamış, pazarından alışveriş etmemiş tepeden inme, sonradan olma çakma-hemşeri başkanlar olmasın. Gerçekten “oralı” bir başkanın bölgeyi daha iyi anlayacağını ve hizmet vereceğini düşünüyorum. Bölgeye duyduğu sevginin vereceği hizmetin kalitesini daha farklı kılacağına inanıyorum. Sokakta yürüyenleri oy deposu değil birer mahalleli/komşu gibi görecektir.

Çoştum; demek politika böyle bir şey, konuştukça insanın konuşası geliyor. Bir daha dahaki seçime aday mı olsam ne :)

6 Haftada 6 Dans Dersi

2009-03-30T10:32:00.004+03:00

Bu hafta sonumuz çok sosyal geçti. Cuma akşamki konserden sonra Cumartesi’de Profilo Kültür Merkezi’nde Tiyatro İstanbul’un “6 Haftada 6 Dans Dersi” oyununu izledik. Nevra Serezli ve Cihan Ünal’ın enerjisine hayran olmamak elde değil. Dansın yanında oyunun anlatmak istedikleri çok anlamlı. Mutlaka görülmeli. Benden tavsiye..

Ayhan abi bizi Küba'ya götür!

2009-03-30T10:28:00.008+03:00

Yorucu bir haftanın ardından geçen Cuma akşamı konser için Ghetto’da arkadaşlarla buluştuk… “Ayhan Sicimoğlu presents: Buena Vista Revisited feat. Amik Guerra, Rodrigo Rodriguez & Onelia Manzano Valenzuela” Sahneye biraz gecikmeli çıkmalarına rağmen sempatik sahne şovları ve harika müzikleriyle kendilerini affettirdiler. Buena Vista Social Club’ın en meşhur şarkılarını kendi yorumlarıyla çaldılar. Ghetto’yu coşturdular, hepimizi dans ettirdiler. Haftanın stressini, yorgunluğunu, krizi, satışları, fuarları, müşteri kaprislerini aklımızdan sildiler. Birkaç saatliğine bizi(en azından beni) Küba’ya götürdüler. Teşekkürler Ayhan Sicimoğlu… Hastasıyım! İlk Küba gezinde bizi de yanına al noooolur :)

Dos gardenias para ti...

2009-03-23T14:44:00.006+02:00

Buena Vista Social Club ile San Diego’da yaşarken tanıştım. Sıkıcı bir akşam yemeğinde, pek de haz etmediğim bir misafir bahsetmişti. O zamanlar çalıştığım şirketle iş yapan ve benim pek de hoşlanmadığım bir adamdı. Yemek sırasında kendini ve işini övmüş, bizim baygınlık geçireceğimizi fark ettiği sırada da olayı hobi, müzik vb gibi konulara getirip durumu kurtarmıştı. Oldum olası Latin müziklerini seven biri olarak, seveceğime pek ihtimal de vermeyerek, biraz da bu ukala adam neye bu kadar takmış diyerek aradım ve de daha çok meraktan hemen cdyi aldım. Dinlediğim ilk andan itibaren, müziğe, seslere, sözlere, ritme ve de filme aşık oldum. Aşkım hala devam ediyor. Yeni albümler çıktıkça takip ediyorum, bazen özleyip eskileri dinliyorum. Hüzünleniyorum, neşeleniyorum. Kendimi 1950lerde Havana’da bir gazinoda şarkı söyleyen, Gilda-Omara-Celia karışımı bir kadın olarak hayal ediyor ve sözleri yanlış söylesem de her seferinde tüm şarkılara eşlik ediyorum. Mutlu oluyorum.

İlk albümü "ezberledikten" sonra filmi gözyaşları içinde izledim. Çok sevdim. Küba zaten hep merak ettiğim bir yerdi, bu filmden sonra görmek istediğim yerler arasında 1.sırayı aldı. Ama Amerika’ya giriş çıkış yaparken pasaportumda Küba damgası olmasını riske atmak istemedim. Keşke bir fırsat olsa da gidebilsem!

San Diego’da yaşarken iki kez konserlerini izleme fırsatım oldu. İbrahim Ferrer’i, Ruben Gonzales’i konserde canlı ve hatta ön sıralarda izleme şansına sahip oldum. Omara Portuando’yu küçük samimi bir sahnede neredeyse mikrofonsuz dinleyip, tüm şarkılarına eşlik ettim. İstanbul’daki konserlere gitme imkânını bir türlü bulamadım, ya zamanı uymadı, ya da benim dinlemek istediğim sanatçılar gelmedi. Ama bu sefer şeytanın bacağını kırıyorum ve İstanbul'daki ilk Buena Vista konserime gidiyorum. Mart ve Nisan'da Buena Vista adı altında çeşitli konserler yapılacak. Ben kendimce bir taşla iki kuş vurup uzun zamandır dinlemeyi istediğim Ayhan Sicimoğlu’nun yapacağı konsere gideceğim. Cuma günü(27.03.2009) Taksim-Getto’da. Umarım eğlenceli geçer. Ustaları dinlemiş biri olarak konserden beklentim sadece eğlenmek. Kalabalık bir arkadaş grubuyla gidiyoruz umarım dans edeceğiz, eğleneceğiz, kulaklarımız bir nebze olsun Buena Vista tınılarıyla bayram edecek!

O vakte kadar Dos Gardenias’ı, Candela’yı bilmeyenlere veya tanımak isteyenlere önerim: http://www.lastfm.com.tr/music/Buena+Vista+Social+Club
Dinleyin, kulaklarınızın pası silinsin :)

18 Mart

2009-03-18T16:37:00.005+02:00

Hafızasız bir toplum olmamız herşeyi çabuk unutmamızı sağlıyor. Bir sosyal sorumluluk projesi yada bir film gibi bir olayla hatırlatılmasa belki asla aklımıza gelmeyecek bir gün 18 Mart. Sanırım biz Türkler ancak resmi tatil olan günleri hatırlıyoruz. Onun sebebi de tabiki, tatil olması. Ben hatırlıyorum ve saygıyla anıyorum...

Kiss me I am Irish!

2009-03-18T16:20:00.012+02:00

Evet, dün gecenin repliği buydu, yalnız Türk gibi mucuk mucuk iki yanaktan. Dün gece arkadaşlarla St. Patrick Günü kutlaması için Taksim The James Joyce Bar’daydık. Daha önce A.B.D.’de katıldığım kutlamalar Türkiye’de nasıl geçecek diye merak içindeydim. The James Joyce kalabalık, sıcak ve sigara kokuluydu. Kafe, restoran ve barlarda sigara içilmemesi ne güzel bir şey! Ne zaman uygulama tamamıyla hayata geçecek hasretle bekliyorum! Geceden bize ağır bir sigara kokusu kaldı maalesef! Bir grup canlı müzik yapıyordu. İrlanda folk müziğini dinledik, yeşil biramızdan içtik, mekân giderek kalabalıklaştığından geceye erken veda ettik. Bar’ı gerçek İrlandalılara ve Türk gençlerine bıraktık. Evli barklı, sabah mesaisine yetişmesi gereken çalışan insanlar olarak evlerimize dağıldık. Çalışınca hafta içi çıkmak bir zulüm oluyor. Dışarıda iken keyifli ama sabah kalkıp işe gitmesi işkence! Hele de benim gibi 8 saat uyumadan uykusunu alamayanlar için tam bir işkence! Allah’tan eşimle eğlence tercihlerimiz uyuyor, yoksa o çıkmak isteseydi nasıl uyurdum bilmiyorum :)

Gelelim günün anlam ve önemine: St. Patrick İrlanda’ya Hıristiyanlığı yaymaya çalışan bir din adamı. Bunu yaparken de İrlandalıların inanışları ile Hıristiyanlık arasında paralellik kurmaya çalışmış ve halkta sempati yaratmış. Örneğin: Hıristiyanlıktaki baba, oğul ve kutsal ruh kavramlarını değişmeceli anlamda açıklamak için üç yapraklı yonca kullanması. St. Patrick’in ölümünden sonra da hayatı abartılarak efsaneleşmiş ve günümüze kadar gelmiş.

17 Mart St. Patrick Günü, St. Patrick’i onurlandırmak için kutlanan bir İrlanda bayramı haline gelmiş. O gün herkes bir günlüğüne İrlandalı kabul edilir, yeşil giyinilir, yeşil bira içilir hatta abartılıp Chicago nehri yeşile boyanır :) Biz bu sene yeşillerimizi giydik, yeşil biramızı içtik..gerisi seneye :)

Bir başka Frankfurt fuarının ardından..

2009-03-18T14:22:00.017+02:00

ISH fuarını ziyaret etmek üzere, şirketten iş arkadaşlarımla birlikte 5 günlüğüne Frankfurt’a gittik. Fuar geçen senelere göre sakindi, ekonomik kriz burada da etkisini göstermiş. İşten kalan vakitlerde şehri keşfetmeye çalıştım. İşte notlarım...

Şehrin tam adı "Frankfurt Am Main" yani; Main Nehri kıyısındaki Frankfurt. Frankfurt, hem Almanya’nın hem de Avrupa Birliğinin finans ve iş merkezi. Avrupa Birliği Merkez Bankası, Alman Merkez Bankası, Frankfurt Borsası, Avrupa’nın en büyük fuar alanlarından biri olan Messe bu şehirde yer alan belli başlı finans ve iş merkezlerinden bazıları.

Ziyaret ettiğimiz fuar her iki senede bir yapılmakta, 2007 yılında yine fuara ziyaretçi olarak gelmiş, Hauptbahnhof (merkez tren istasyonu) yakınlarında bir otelde kalmış ve şehir merkezine yürüyerek gidip gelmiştik. Bu sefer şehir merkezine 8 km yakınlarda yer alan bir Bad Vilbel isimli bir banliyöde şirin bir otelde kaldık. Bad Vilbel temiz havası, bahçeli müstakil evleri, sakin atmosferi ile fuarın koşturmacısından sonra bizi dinlendirdi. Günün çoğunluğunu fuarda geçirdiğimizden pek gezme şansımız olmadı. Bir akşam fuar çıkışı Bad Vilbel ana caddesini gezdik, akşam yemeğimizi Down Under isimli Avustralya barında yedik ve leziz kanguru etini tattık. Avustralya neresi Almanya neresi demeyin yolunuz düşerse garson Nina’ya selamımı söyleyin kanguru veya devekuşu etlerinden birini mutlaka tadın.

Bir akşamda şehir merkezine indik. Şehir merkezi yani Hauptwache Frankfurt’un merkez noktası olarak kabul ediliyor. Ana istasyona 5 dakikalık yürüme mesafesinde, ama isterseniz 1 duraklık bir yolculukla da ulaşılabiliyor. 1730 yılında Barok stilinde yapılan bu bina aynı zamanda meydana da adını vermiş. Aynı isimli bir tren durağı da var. Eskilerde hapishane ve polis karakolu olarak kullanılan bina şimdilerde ise kafe olarak hizmet veriyor. Hauptwache’yi batı yönünden kesen cadde Zeil ise Frankfurt’un en meşhur caddesi. İki tarafı dükkânlar, cafe ve restoranlarla çevirili bu cadde de yok yok. Benim en sevdiğim özelliği ise araç trafiğine kapalı olması.

Almanya’da hayat 8’de duruyor. Mağazalar, marketler ve hatta alışveriş merkezleri kapanıyor. Bizde ise saat 22.00’ye kadar alışveriş imkânı var. Hatta sanırım mağaza sahipleri ellerinden gelse şu kriz ortamında hiç kapamayacaklar. Mağaza ve marketlerin erken kapanması fuar çıkışında alışveriş yapmak isteyen bizlerin hevesini biraz kursağında bıraktı. Ama Frankfurt’a gezmek için giderseniz tüm gün sizin. Main nehri kıyısında yürüyüş yapın, tarihi şehir meydanını Römer’i gezin, kafelerinde soluklanın, Zeil’de alışveriş yapın ve sokak sanatçılarının gösterilerini izleyin. Biz bunların sadece bir kısmını yapabildik, gerisi (umarım) iki sene sonraki fuara…

Benim bu gelişimde görme fırsatı yakalayamadığım ama geçen gelişimde gördüğüm ve tavsiye edebileceğim yerlerden bazıları:

Römer: Eski şehir meydanı. Özellikle Pazar günleri cıvıl cıvıl, kafelerden birinde oturup saatlerce etrafı izleyebilirsiniz. II. Dünya Savaşı sırasında zarar gören bu evler, savaş sonrasında restore edilmiştir. (Resimde: Yanyana evler ve önündeki meydan)

St.Bartholomeus Katedrali: Römer meydanının hemen arkasında yer alan katedralin 14–15. yy’da yapıldığı tahmin edilmekte, Gotik tarzdaki bu yapı 95 metre yükseklikle hayli görkemli.(Resimde: En solda)

Unutmadan...Elma şarabı! Almanya diyince akla bira gelse de Apfelwein(Elma şarabı) Frankfurt bölgesine has bir içecek. Bana biraz ekşi geldi ama zaten özelliği de buymuş. Bölgede yetişen ekşi elmalardan yapılan bir şarap. Tadılası diyorum…

Sırada iki hafta sonra Padova(İtalya)!

*Tüm resimler wikipedia'dan alınmıştır.

Come fly with me..

2009-03-02T11:56:00.005+02:00

Dün kızlar bana kahvaltıya geldi, kahvaltı sonrası pasta-kahve faslı yaparken konu uçak kazasına geldi. Arkadaşlarımdan biri uçarken çok rahatsız oluyor, uyumak için ne kadar ilaç alsa da uyuyamıyor, ilaç etkisini uçaktan inince gösteriyor. Dedi ki; “ Uçmayı sevmiyorum, uçaktayken kasılıyorum, rahat olamıyorum. Sürekli ineceğimiz zamanı hesaplıyorum. Uçmayı sevenleri de anlamıyorum.” O an konu dağıldığından aklımdakileri söyleyemedim ama ben uçmayı seviyorum! Gerçi iş için o kadar çok uçuyorum ki bazen pek keyif alamıyorum ama genel olarak ben uçmayı seviyorum. Daha doğrusu seyahat etmeyi seviyorum, uçmak da seyahat etmenin en önemli parçası olduğundan onu da seviyorum.

Geçen sene en severek yaptığım uçuş, İstanbul-Paris uçuşuydu. Tabi yanımda kocişin olması, uçağın gününün, saatinin hazırlanmak için çok uygun olması, uçak boş olduğundan hosteslerin bize extra ilgisi de o yolculuğu çok güzel kılmıştı.

Uçakla ilk uzun yolculuğa çıkışım 1995 yılıdır, 17 yaşındaydım. O yazı dedemle dayımların yanında San Diego’da geçirecektik. KLM ile uçtuk, gidiş normal, dönüş ise business class’dı. İstanbul-Amsterdam-San Diego yaptık, aynı rotayla döndük. Dedemle uçmak da ayrı bir keyifti. İkimizin de ilk uçuşu olmasına rağmen dedemin benim her şeyi bildiğimi sanması bana da bir güven vermişti. Giderken acemiydim ama dönüşte sanki 40 yıldır uçağa biniyormuş gibi rahattım. Sonra aynı yolu birçok değişik havayolu ile akla hayale gelmeyecek aktarmalarla uçtum, kimi zaman tek, kimi zaman bir arkadaşla, aileyle ve en son da kocişle :)

Uçak yolculuklarımın en çilelisi ise 2003 yazında yaptığım San Diego-Barcelona uçuşuydu. Ucuz bilet olduğunda bekleme çok olur, bende ucuz diye NJ’de 8 saat beklemeli bir bilet almıştım. American Airlines ile San Diego-Chicago-New Jersey Newark; 8 saat beklemeden sonra Alitalia ile New Jersey-Milano-Barcelona! Tam 2,5 günde Barcelona’ya varmıştım. Çok maceralıydı. Yolculuk sırasında çok sıkıntı çekmiştim ama şimdi hepsini gülerek hatırlıyorum. NJ’de yerlerde oturmuş/yatmış, hayatımın en pahalı Starbucks’ını içmiş, yerde bir bileklik bulmuş ve bu bana çektiğim çilelerin bir hediyesi demiş yol boyu takmıştım. Milano’ya inince solaryumu ve beyaz gözaltlı makyajını abartmış bir hostesin “run fast fassst plane waiting youuuuu” telkinleriyle havaalanını bir uçtan bir uca koşup Barcelona uçağına zar zor yetişmiştim. Buna rağmen Barcelona’da kuzenlerle buluşup, şehre de aşık olunca çektiğim çileli yolculuğu unutup tekrar gitme planları yapmıştım. Barcelona’da bir hafta kaldıktan sonra dönüş uçağı benim doğum günüme denk gelmiş, bileti Air France’dan ayarladığımız için önce Paris yapıp sonra İstanbul’a gelmiştim. Bir daha bu kadar aktarmalı uçamamaya söz vermiştim.

17–26 yaş arası sürekli İstanbul-San Diego arasında uçtuğumdan uçak yolculuklarının asıl keyfini İstanbul’dan Avrupa’ya uçunca anladım. İstanbul’dan biniyorsunuz, 3 saat sonra Avrupa’nın bir ülkesindesiniz, gün kaybetmiyorsunuz, gününüze devam ediyorsunuz. Hele de Avrupa’nın tıkır tıkır işleyen toplu taşıma sistemleri ile havaalanından otele gitmek de kolay. Yolculuk kısa süreceğinden elde bir küçük bavul, taşıması kolay. Hele de seyahat sebebiniz tatilse gel keyfim gel. Sabah İstanbul’da öğlen Paris’de güne devam :)

Bir satır da düşen Tekirdağ uçağı için; geçen sene bir Duesseldorf seferinde binmiştim. Ölenlere Allah’tan rahmet, yaralılara da acil şifalar diliyorum.

Yazımı Uğur Cebeci’nin Pazar günü Hürriyet’teki yazısıyla bitirmek istiyorum:
Uçmak Güzeldir. http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/11108240.asp?yazarid=41

…and the Oscar goes to…ME

2009-02-26T09:30:00.002+02:00

Sabah saat 8.30, ofise geldim, bilgisayarımı açtım çayımı aldım. Bir yandan emaillerime bakıyorum, bir yandan gazete okuyuyorum. Tam bu sırada bir iş makinesi çalışmaya başladı. Trrrrrr trrrrrrrrrrrrrrr hırrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr… Bitmeyen bu tırıltı, hemen odamın arka duvarından geliyor. Saate bakıyorum saat 8.47! Bitmiyor bitmiyor. Sanırım bugünü bu tırıltıyla geçireceğim. Ofislerin olduğu bir iş merkezinde bir tadilat nasıl mesai saatleri içinde yapılır aklım almıyor. Ama bir şeyde yapamıyorum ve kalakalıyorum.

Bir süredir yazmadım. Her gün bir şeyler yazma niyetiyle blog sayfamı açıyorum, bakıyorum bazen bir iki şey karalıyorum ama sonunda yazmadan kapatıyorum. Bu ara kısır bir dönemdeyim sanırım.

Bu sıralar beni en mutlu eden şeylerden biri Oscarları izlemekti. Bayılıyorum Oscarlara. Eskiden yani üniversitedeyken daha sıkı bir takipçisiydim, şimdi ancak tekrarını izledim canlı izlemek ne mümkün! Ödül törenlerini seviyorum. Başarıların ödülsüz kalmadığını hissettiriyor ve başarmak için motivasyon veriyor. Bir gün Oscar almak gibi bir hayalim yok ama belki bir gün bir ödül alırım kim bilir :)